132مىخواند خسته نمىشود، بلكه چشمههاى شوق، صفا و معرفت در اعماق روح و ذهنش به جوشش در مىآيد و هر چه بيشتر در اين نوشتههاى نورانى دقت نمايد، معانى و نكات لطيفترى را به دست مىآورد؛ گويى در اقيانوسى از حكمت و فضيلت غوّاصى مىكند و مشغول به دست آوردن مرواريدها و گوهرهاى گرانبها مىباشد.
نقش پرورشى و هدايتى اين گونه متنهاى مقدس براى شخص زاير بسيار قابل توجه و در خور تعمق و بررسى است، چرا كه در زيارات معتبر مباحث اعتقادى، امامت و ولايت و ارتباط آن با توحيد به شيوهاى محكم و متين مطرح مىشود، كه اوّلين ثمرات آن، اين است كه زندگى انسان را هدفدار و جهتدار مىنمايد و در قلب و روح او نوعى اطمينان، آرامش و اميدوارى ايجاد مىكند. اين كه زاير در چنين مكانهاى منوّرى به درگاه خداوند التماس مىكند تا به اذن الهى آن وجودهاى مقدس برايش شفاعت كنند و يا از خداوند مىخواهد كه شفاعت اين پاكان را شامل حال او كند او به رحمت الهى اميدوارتر مىگردد. و اين ويژگى است كه مسلمين و مؤمنين زاير را از غمهاى جانكاه، نگرانىهاى فرساينده و آشفتگىهاى روانى مىرهاند.
زيارت هم به عنوان دعا و سخن گفتن با معبود است، اما به طور غير مستقيم و با واسطۀ انسان كامل و از اين روى مىتواند درهاى رحمت الهى را به سوى زاير بگشايد. در هنگام زيارت افراد احساس مىكنند در فضايى ملكوتى اوج گرفتهاند و فيوضات ربّانى از هر سو به طرف آنان جارى است. سنّت مسافرت براى زيارت و نيز برنامههاى گوناگون زيارتى از چنان غناى فكرى و فرهنگى و بركات فراوان معنوى و حتى مادى برخوردار است كه در طول زمان نه تنها كهنه و فرسوده نشده، بلكه با كنار رفتن حجابهاى جهل، غفلت و خرافات، مفاهيم والاى آنها روز به روز روشنتر، رساتر و كاملتر شده است.
اعتقاد به اين مسأله اختصاص به شيعه نداشته و در گذشته در انجام اين اعمال