1) . وسائل الشيعه، ج2، ص444.

2) . من لا يحضره الفقيه، ج1، صص184 و 185 .«وَ يجُوزُ أَنْ يجْعَلَ الرَّجُلُ حَجَّتَهُ أَوْ عُمْرَتَهُ أَوْ بَعْضَ صَلَاتِهِ أَوْ بَعْضَ طَوَافِهِ لِبَعْضِ أَهْلِهِ وَ هُوَ مَيتٌ وَ ينْتَفِعُ بِهِ حَتَّى إِنَّهُ لَيكونُ مَسْخُوطاً عَلَيهِ فَيغْفَرُ لَهُ وَ يكونُ مُضَيقاً عَلَيهِ فَيوَسَّعُ لَهُ وَ يعْلَمُ الْمَيتُ بِذَلِك وَ لَوْ أَنَّ رَجُلًا فَعَلَ ذَلِك عَنْ نَاصِبٍ لَخُفِّفَ عَنْه». در مورد اينكه آيا ناصبى (دشمن اهل بيت) ازخيرات زندگان بهره‌مند مى‌شود يا نه؟ از دو جهت جاى بحث است: يكى از جهت سند اين گونه احاديث و ديگر از جهت دلالت آنها. برخى از محققين در توجيه اين گونه احاديث گفته‌اند: منظور امام(ع) اين است كه اگر زمينه بهره‌بردارى نواصب فراهم بود، آنها نيز مى‌توانستند بهره‌مند شوند، لكن انتفاع آنان محال است؛ زيرا انتفاع از اعمال صالح، مشروط به ايمان و يا دست‌كم مشروط به اسلام است و حال آنكه ناصبى ضرورتاً از دين خارج است. يا توجيه كرده‌اند كه ممكن است منظور از ناصبى در اين گونه احاديث، افراد معاند نباشد، چنان‌كه اطلاق ناصبى در روايات بر افراد غير معاند شايع است. در اين صورت با توجه به فضل خداى متعال، زمينه بهره‌مند شدن اين گونه افراد نيز از خيرات زندگان فراهم است. (ر.ك: پاورقى من لا يحضره الفقيه، ج1، ص185). توجيه ديگرى كه در اينجا به نظر مى‌رسد توجه به (لو) امتناعيه است؛ زيرا با توجه به معناى آن، مفهوم حديث اين مى‌شود كه: اگر كسى بر فرض اعمال ياد شده را به نيابت ناصبى انجام دهد، او نيز بهره‌مند مى‌گردد، در حالى كه اين فرض محال است و علت محال بودن اين است كه هيچ مسلمانى شرعاً اجازه ندارد براى غير مسلمان طلب آمرزش كند، چنان‌كه در آيه 113 سوره شريفه توبه مى‌فرمايد: مٰا كٰانَ لِلنَّبِيِّ وَ الَّذِينَ آمَنُوا أَنْ يَسْتَغْفِرُوا لِلْمُشْرِكِينَ وَ لَوْ كٰانُوا أُولِي قُرْبىٰ مِنْ بَعْدِ مٰا تَبَيَّنَ لَهُمْ أَنَّهُمْ أَصْحٰابُ الْجَحِيمِ ؛ «پيغمبر و كسانى كه ايمان آورده‌اند، نبايد براى مشركين، پس از آنكه معلومشان شد كه اهل جهنم‌اند، آمرزش بخواهند، اگر چه خويشاوند باشند». به هر حال خواه قائل به توجيه حديث باشيم، خواه آن را بر ظاهر حمل نمائيم، مطلوب ما ثابت است؛ زيرا هدف اين است كه اثبات كنيم اموات متأثر از خيرات زندگان و داراى تكامل برزخى‌اند.