123و دورى از قرب خداى متعال ¹ است و حقيقت لعنت از جانب خدا، قطع رحمت از ملعون و از جانب انسان‌ها نفرين عليه ملعون و درخواست دورى هر چه بيشتر او از رحمت و قرب خداى متعال است. ² بنابراين استمرار و مداومت لعنت از ناحيه خدا، ملائكه و انسان‌ها درباره كسانى كه مستحق لعن هستند، مقتضى سقوط مرتبه ملعونين به طور مستمر ³ به مراحل پائين‌تر است و اين بيانگر تكامل نفس شقاوت‌مندان در عالم برزخ به شكل نزولى (و نه صعودى) است. ⁴ پس روح شخص ملعون در اثر لعنى كه به او مى‌رسد، پيوسته در حال از دست دادن صفات انسانى، دور شدن از محضر ربوبى و سقوط به مراتب پائين‌تر است.

نيز مى‌توان سقوط به مراتب پائين‌تر معنوى را از آيه 23 سوره شريفه محمد(ص) استفاده كرد: أُولٰئِكَ الَّذِينَ لَعَنَهُمُ اللّٰهُ فَأَصَمَّهُمْ وَ أَعْمىٰ أَبْصٰارَهُمْ ؛ «آنها كسانى هستند كه خداوند از رحمت خويش دورشان ساخته، پس گوش‌هايشان را كر و چشم‌هايشان را كور كرده است».

مراد از كر و كور شدن مفسدان، كرى و كورى جسمانى نيست، بلكه كر و كور شدن قلب و روح آنان است: ⁵

«فَإِنَّها لَا تَعْمَى الْأَبْصارُ وَ لَكِنْ تَعْمَى