147

روايت چهارم: صحيحه عبدالله بن سنان

محمد بن علي بن الحسين باسناده عن عبدالله بن سنان عن ابي‌عبدالله(ع) قَالَ لَهُ إِنَّ عَلَى بَابِي مَسْجِداً يَكُونُ فِيهِ قَوْمٌ مُخَالِفُونَ مُعَانِدُونَ فَهُمْ يُمْسُونَ فِي الصَّلَاةِ وَ أَنَا أُصَلِّي الْعَصْرَ ثُمَّ أَخْرُجُ فَأُصَلِّي مَعَهُمْ فَقَالَ أَمَا تَرْضَى أَنْ تُحْسَبَ لَكَ بِأَرْبَعٍ وَ عِشْرِينَ صَلَاة. ¹

عبدالله بن سنان به امام صادق(ع) عرض كرد: بر در خانه من مسجدى است كه در آن گروهى از مخالفين و دشمنان نماز مى‌خوانند. آنها نماز خود را با تأخير مى‌خوانند و من نماز عصر خود را مى‌خوانم، سپس از خانه خارج شده با آنها نماز مى‌گزارم. حضرت فرمودند: آيا دوست ندارى به اندازه بيست و چهار نماز براى تو حساب شود؟

تقريب استدلال

ظاهر اين روايت صحيح ² نيز با توجه به تعبير

« فَأُصَلِّي مَعَهُمْ » اقتداى حقيقى درباره نماز معاده است. از نظر نوع تقيه مطلق است و شامل خوف و مدارات مى‌شود.

روايت پنجم: صحيحه ابى‌بكر حضرمى

محمّد بن الحسن باسناده عن أَحْمَدُ عَنْ عَلِيِّ بْنِ الْحَكَمِ عَنْ سَيْفِ بْنِ عَمِيرَةَ عَنْ أَبِي بَكْرٍ الْحَضْرَمِيِّ قَالَ قُلْتُ لِأَبِي جَعْفَرٍ(ع) كَيْفَ تَصْنَعُ يَوْمَ الْجُمُعَةِ قَالَ كَيْفَ تَصْنَعُ أَنْتَ قُلْتُ أُصَلِّي فِي مَنْزِلِي ثُمَّ أَخْرُجُ فَأُصَلِّي مَعَهُمْ قَالَ كَذَلِكَ أَصْنَعُ أَنَا. ³

ابوبكر حضرمى مى‌گويد از امام باقر(ع) پرسيدم: روز جمعه چگونه عمل مى‌نماييد؟ حضرت فرمودند: تو چگونه عمل مى‌كنى؟ گفتم: در خانه نماز مى‌خوانم؛ سپس با مخالفين نماز مى‌خوانم. فرمودند: من نيز اين‌گونه عمل مى‌كنم.