131پس با توجه به اين روايت، شركت در نماز جماعت اهل تسنن براى چنين انگيزه‌اى صحيح است. بنابراين اين روايت نيز، بيانگر اقتداى حقيقى به نماز فريضه و ناظر به تقيه مداراتى است.

روايت يازدهم: معتبره ناصح مؤذّن

عَنْ محمّد بْنُ عَلِيِّ بْنِ مَحْبُوب عَنْ أَحْمَدَ بْنِ محمّد عَنْ أَبِيهِ عَنِ ابْنِ الْمُغِيرَةِ عَنْ نَاصِحٍ الْمُؤَذِّنِ قَالَ قُلْتُ لِأَبِي عَبْدِ اللهِ(ع) إِنِّي أُصَلِّي فِي الْبَيْتِ وَ أَخْرُجُ إِلَيْهِمْ قَالَ اجْعَلْهَا نَافِلَةً وَ لَا تُكَبِّرْ مَعَهُمْ فَتَدْخُلَ مَعَهُمْ فِي الصَّلَاةِ فَإِنَّ مِفْتَاحَ الصَّلَاةِ التَّكْبِير. ¹

راوى گويد به امام صادق(ع) عرض كردم: من در خانه نماز مى‌خوانم و به سوى آنها (مخالفين) خارج مى‌شوم. فرمودند: آن نماز را نافله قرار بده و با آنان تكبير نگو؛ چراكه با تكبير داخل نماز آنان مى‌شوى؛ چون تكبير، شروع‌كننده نماز است.

بررسى سندى

اين روايت را شيخ طوسى از ابن محبوب نقل كرده است. طريق ايشان به محمّد بن على بن محبوب مختلف است كه بعضى از اين طرق صحيح مى‌باشد. ²