132بقيه روات از معاريف بوده و توثيق دارند، به جز ناصح مؤذّن كه مجهول است و در كتب رجالى نامى از وى برده نشده است. در مجامع روايى شيعه تنها همين يك روايت از وى نقل شده است؛ ولى با توجه به اينكه ابن مغيره ¹ از اصحاب اجماع ² است و بنا بر تحقيق روايت اصحاب اجماع، معتبر و موثوق الصدور است، جهالت اين راوى ضررى به اعتبار روايت وارد نمى‌سازد، هر چند وثاقت وى نيز اثبات نمى‌شود؛ بنابراين روايت مد نظر معتبر است.

بررسى دلالى

اين روايت نيز بر صحت نماز جماعت دلالت دارد. توضيح اينكه اين روايت از تكبير گفتن همراه با مخالفين در نماز جماعت نهى كرده و تكبير را زمينه داخل شدن در جماعت معرفى مى‌كند. مفهوم اين عبارت اين است كه گرچه نبايد تكبير گفت، در صورت گفتن تكبير، داخل در جماعت شده و در نتيجه نماز صحيح خواهد بود. امام‌خمينى(رحمه الله) بعد از نقل اين روايت مى‌فرمايد: «اين روايت در اين مطلب ظهور دارد كه اگر تكبير بگويد نمازش صحيح است». ³

در اين روايت، گرچه سؤال راوى مربوط به نماز معاده است، با توجه به بيان امام(ع) مبنى بر اينكه تكبير مفتاح نماز است كه با گفتن آن انسان وارد نماز جماعت مى‌شود، مى‌توان گفت با تكبير، اقتداى حقيقى به نماز فريضه نيز تحقق پيدا مى‌كند.

روايت محل بحث، از نظر تقيه مداراتى و خوفى اطلاق داشته و شامل هردو مى‌شود.

روايت دوازدهم: روايت عمّار ساباطى

الْحُسَيْنُ بْنُ محمّد الْأَشْعَرِيُّ عَنْ مُعَلَّى بْنِ محمّد عَنْ عَلِيِّ بْنِ مِرْدَاسٍ عَنْ صَفْوَانَ بْنِ يَحْيَى وَ الْحَسَنِ بْنِ مَحْبُوبٍ عَنْ هِشَامِ بْنِ سَالِمٍ عَنْ عَمَّارٍ السَّابَاطِيِّ قَالَ قُلْتُ لِأَبِي عَبْدِاللهِ(ع) أَيُّمَا