128 فَأَنْصَتَ عَلِيٌّ(ع) أَيْضاً ثُمَّ قَرَأَ فَأَعَادَ ابْنُ الْكَوَّاءِ فَأَنْصَتَ عَلِيٌّ(ع) ثُمَّ قَالَ - فَاصْبِرْ إِنَّ وَعْدَ اللهِ حَقٌّ وَ لا يَسْتَخِفَّنَّكَ الَّذِينَ لا يُوقِنُونَ ثُمَّ أَتَمَّ السُّورَةَ ثُمَّ رَكع. ¹

معاوية بن وهب نقل مى‌كند از امام صادق(ع) در مورد كسى پرسيدم كه امامت قومى را در نماز جهريه بر عهده مى‌گيرد، ولى تو از او رضايت ندارى. حضرت فرمودند: وقتى كتاب خدا تلاوت مى‌شود گوش فرا ده. گفتم: آن شخص عليه من شهادت به شرك مى‌دهد. فرمودند: اگر او خدا را عصيان مى‌كند تو مطيع خدا باش. چند بار تكرار كردم، ولى حضرت به من اجازه ترك اقتدا و جماعت را نداد. راوى گويد: به امام عرض كردم نماز خود را در خانه بخوانم و بعد در جماعت شركت كنم؟ فرمودند: خودت ميدانى. و فرمودند: اميرالمؤمنين(ع) نماز صبح مى‌خواندند، ابن‌كواء از پشت سر اين آيه را خواند: ( وَ لَقَدْ أُوحِيَ إِلَيْكَ وَ إِلَى الَّذِينَ مِنْ قَبْلِكَ لَئِنْ أَشْرَكْتَ لَيَحْبَطَنَّ عَمَلُكَ وَ لَتَكُونَنَّ مِنَ الْخٰاسِرِينَ )؛ حضرت امير براى تعظيم قرآن گوش فرادادند و سپس قرائت خود را ادامه دادند. ابن‌كواء تكرار كرد و دوباره حضرت استماع نمودند و بعد ادامه دادند. بار سوم ابن‌كواء آيه را خواند و حضرت گوش دادند؛ سپس اين آيه را تلاوت فرمودند: ( فَاصْبِرْ إِنَّ وَعْدَ اللّٰهِ حَقٌّ وَ لاٰ يَسْتَخِفَّنَّكَ الَّذِينَ لاٰ يُوقِنُونَ ) سپس سوره را تمام كردند و به ركوع رفتند.

تقريب استدلال

در اين روايت صحيح، ² امام صادق(ع) امر به انصات و گوش دادن به قرائت كرده‌اند و با اصرار راوى، مبنى بر اجازه خواندن قرائت در نماز جهريه جماعت، پشت سر مخالف موافقت نكردند. همان‌طوركه ذيل روايت چهارم بيان شد، امر به انصات و در نتيجه خوانده نشدن قرائت، با اقتداى حقيقى تناسب دارد و ظهور اوّلى روايت را در اين امر مى‌رساند. در اين روايت قرينه‌اى مبنى بر اينكه قرائت از باب شدّت تقيه ساقط بوده و نماز، فرادا واقع شده، وجود ندارد.