100
قول اول: اقتداى حقيقى و قائلان به آن
اولين فقيهى كه اقتداى حقيقى را مطرح كرده، مرحوم محقق اصفهانى است. ايشان ظهور بعضى روايات در اقتداى حقيقى را پذيرفته، ولى به دليل مخالفت با قول اصحاب، دست به تأويل و حمل اين روايات زده و مىفرمايد: «انصاف اين است كه ظهور اين روايات در اقتداى حقيقى قابل انكار نيست؛ ولى بر خلاف نظر اصحاب است؛ بنابراين چارهاى جز تصرف در اين روايات نيست». 1
شايد بتوان گفت اوّلين فقيهى كه بر صحت اقتداى حقيقى تأكيد كرده و بدان قائل بود، امام خمينى(رحمه الله) است. ايشان در الرسائل مىنويسند: «روايات خاصى وارد شده كه بر صحت اقتداى به اهل تسنن و اكتفاى به آن و ترغيب به حضور در مساجد آنان دلالت دارد». 2 در مناسك حج نيز مىفرمايند: «وقتى كه در «مسجدالحرام» يا «مسجدالنبى» نماز جماعت منعقد شد، مؤمنين نبايد از آنجا خارج شوند و بايد از جماعت تخلف نكنند و با ساير مسلمين به جماعت نماز بخوانند». 3 همانطوركه روشن است ايشان نه تنها فتوا به اعاده نماز، يا قرائت در نماز نداده، بلكه شركت در نماز جماعت آنان را لازم شمردهاند.
ايشان همچنين در جواب سؤال از كيفيت شركت در نماز جماعت اهل تسنن مىفرمايند: «به هر نحو آنها عمل مىكنند، انجام دهند». 4 نيز در پاسخ به استفتاى ديگرى، نماز جماعت با اهل تسنن در غيرموارد حج را جايز و صحيح دانستهاند. 5
آيتالله العظمى صافى نيز در تعليقه خود اعاده نماز را واجب نشمرده و صحبتى از وجوب قرائت نيز نكردهاند: