101نماز با عامه در حال ضرورت بىاشكال است و در غيرحال ضرورت، شركت در جماعات آنان اگر موجب تأليف قلوب آنها و دفع اتهام به شيعه باشد، خوب است و اعاده آن لازم نيست؛ اگرچه موافق با احتياط است و خروج از مسجد در هنگام اقامه جماعات و يا ايستادن و شركت نكردن شايسته نيست؛ بلى اگر ضرورتى ايجاب كند مانع ندارد. 1
آيتالله العظمى خامنهاى نيز در جواب پرسشى درباره صحت اقتداى به امام جماعت مكه، مدينه و ديگر شهرهاى حجاز و اجزاى آن، چنين جماعتى را مجزى مىدانند. 2 آيتالله العظمى مكارم گرچه در قواعد فقهى خود اقتداى حقيقى را نپذيرفتهاند، 3 در استفتائات در جواب اين پرسش كه «در موسم حج مردم به امام جماعت اهل سنّت اقتدا مىكنند، آيا در وسعت وقت اعاده لازم است؟» نوشتهاند: «نماز آنها صحيح است و اعاده لازم نيست».
روشن است مطابق اين قول اگر بين شيعه و سنى ارتباط نزديكى بوده، به نحوى كه در منطقهاى زندگى كرده و از عقايد و احكام هم باخبرند و در عين حال با هم در حال زندگى مسالمتآميزى هستند، به نحوى كه براى تأليف قلوب بين آنها، به اقتداى حقيقى و رعايت احكام مد نظر آنان نيازى نيست، نبايد همرنگ آنان شد و به تعبير ديگر موضوع تقيه مداراتى منتفى است. اين مسئله در جواب يكى از استفتائات، از جانب امام خمينى(رحمه الله) مطرح شده است. ايشان در جواب اين سؤال كه سجده بر زيلو و فرش در نماز جماعت اهل تسننى كه در يك محله با شيعه هستند و به طور مشترك در مراسمها شركت مىكنند و امام جماعت و نحوه نماز، موافق اهل تسنن است، چه صورتى دارد، فرمودهاند: «اگر مذاهب طرفين براى همديگر شناخته شده است و تقيهاى در بين نيست، سجده بر فرش و زيلو صحيح نيست». 4