94جملاتى را كه سلفيه به‌عنوان دليل بر مدعاى خود درباره جوينى و فخر رازى نقل مى‌كنند، بررسى مى‌نمايد و مى‌نويسد:

طبق گفته «سبكى» در طبقات الشافعية الكبرى (ج5، ص186)، جمله منقول از امام جوينى، دروغى است كه به شخص مجهولى نسبت داده شده و اين در حالى است كه اگر چنين امرى رخ داده بود، با توجه به كثرت شاگردان جوينى، بايد مصدر آن به شخص مجهولى ختم نمى‌شد. جمله منقول از فخر رازى نيز با ادعاى سلفيان، همخوانى ندارد. بلكه دروغى است كه سلفيان ترويج كرده‌اند. ¹

نكته ديگر اينكه خود ابن‌تيميه، بعد از بحثى طولانى درباره علم كلام، نتيجه مى‌گيرد كه اشتغال به اين علم، بدعت نيست و استناد به آن، در دفاع از عقايد اسلامى، حرام نيست؛ البته مشروط به آنكه هدف از آن، استدلال به ادلّه نادرست يا مبنا قرار دادن عقايد باطنى نباشد؛ زيرا استفاده از اصطلاحات ديگران، چيزى است كه اگر نيازى بدان باشد، اشكالى ندارد. ²

اين چيزى است كه همه دست‌اندركاران علم كلام، در گذشته و حال، كه خود از اهل‌سنت و جماعت بوده‌اند، بر آن اتفاق نظر دارند و هيچ‌كدام از آنها، محتواى باطل انديشه علماى فلسفه و منطق يونان را نه پذيرفته و نه مبناى خود قرار داده‌اند. اگر هم، اصطلاحات و معيارهاى لفظى آنان را از سر ناچارى به‌كار برده‌اند،