83
حكمت حرمت ازدواج با همسران پيامبر(ص)
به يقين، تمامى احكام الهى، داراى حكمتى است و اين حكم نيز از اين قاعده مستثنا نيست. درباره حكمت اين حكم، نظريههاى مختلفى مطرح شده است؛ مانند اينكه خداوند، از ازدواج با همسران پيامبر(ص) نهى فرمود؛ زيرا هر زنى در بهشت با آخرين شوهر خود مىباشد يا چون پيامبر(ص) «حى» است، زنهاى او نمىتوانند ازدواج كنند و عده وفات نيز بر همسران ايشان واجب نيست يا اينكه به طور معمول، همسر دوم، نسبت به همسر اول بُغض دارد و از سويى حُب پيامبر(ص) واجب است. بنابراين كسى نمىتواند با زنهاى او ازدواج نمايد تا مبادا در دل او بُغض پيامبر(ص) به وجود آيد. 1
براى اينكه حكمت اين حكم را بهتر و روشنتر درك كنيم، بايد زمان نزول آيه را به خوبى بشناسيم و صدر آيه و نيز آيه بعد را بررسى كنيم تا مقصود الهى از صدور اين حكم، واضح گردد.
از روزى كه پيامبر(ص)، به رسالت مبعوث گرديد، آزار و اذيت مشركان در مكه و سپس در مدينه و نيز مكر و حيله و آزار منافقان آغاز گرديد و عدهاى در پى آن بودند كه به هر شكل ممكن، پيامبر(ص) را آزار و اذيت نمايند.
يكى از آزارها، تعرض به همسران و حريم خصوصى هر شخص است. از سبب نزول آيه نيز با اختلاف نقلها همين به دست مىآيد كه فرد يا افرادى كه مرتكب چنين حرفى شدند و چنين قصدى نمودند، در مقام آزار و اذيت پيامبر(ص) بودند؛ به اين شكل كه بعد از پيامبر(ص) با همسرانش ازدواج نمايند و به حريم و حرم خصوصى ايشان تعرض كنند و قداست آن را از بين ببرند.
البته برخى اين را به زبان راندند و برخى ديگر اين قصد را داشتند؛ ولى به