47اين باشيد كه خداوند عذابش را بر شما نازل كند و خداوند، گروه فاسقان را هدايت نمى‌كند!

حيطه و محدوده «اولويت»

درباره حيطه و محدوده اولويت پيامبر اعظم(ص)، ديدگاه‌هاى مختلفى طرح شده است؛ مانند اينكه ولايت در تدبير امور و نافذ بودن حكم پيامبر(ص) بر همه مؤمنان و مقدم بودن اين حكم بر همه ¹؛ به عبارت ديگر، «ولاى زعامت»، يعنى پيامبر(ص) بر همه، در حق رهبرى، سياسى، اجتماعى و در دست داشتن زمام امور اجتماع، تقدم دارد. از بيانات شيخ طوسى(رحمه الله)، اين ديدگاه به دست مى‌آيد. ² شهيد مطهرى(رحمه الله) نيز مى‌گويد: «عموم آيه اولويت، ناظر به چنين ولايتى است». ³

برخى نيز معتقدند اولويت در دعوت، يعنى اگر پيامبر(ص)، مؤمنان را به سوى چيزى دعوت كند و نفس مؤمن، او را به سوى چيز ديگرى بخواند، اجابت پيامبر(ص) بر پيروى نفس، مقدم است. اين تفسير از ابن‌عباس و عطاء نقل شده است. ⁴

ديدگاه ديگر آن است كه آيه، ناظر به بحث «قضاء» است؛ يعنى اگر پيامبر(ص) در مسئله‌اى قضاوت نمود، حكم ايشان بر همه نافذ است و مؤمن بايد قضاوت و حكم پيامبر(ص) را بر خواسته خويش مقدم نمايد؛ چنان‌كه خداوند مى‌فرمايد:

(وَ مٰا كٰانَ لِمُؤْمِنٍ وَ لاٰ مُؤْمِنَةٍ إِذٰا قَضَى اللّٰهُ وَ رَسُولُهُ أَمْراً أَنْ يَكُونَ لَهُمُ الْخِيَرَةُ مِنْ أَمْرِهِمْ وَ مَنْ يَعْصِ اللّٰهَ وَ رَسُولَهُ فَقَدْ ضَلَّ ضَلاٰلاً مُبِيناً) (احزاب : 36)

هيچ مرد و زن باايمانى حق ندارد هنگامى كه خدا و پيامبرش، فرمانى صادر كنند،