45رابعاً: مدلول آيه شريفه نيز بر همين معنا دلالت دارد و «بشيراً» و «نذيراً» هم مؤيد اين مطلب است؛ زيرا اگر به معناى «منع» بود، فقط بايد «نذيراً» مى‌آمد و «بشيراً» با معناى «منع» سازگار نيست و قسمت انتهايى آيه نيز مؤيد اين معناست كه اى پيامبر! بيشتر مردم، به رسالت عام و جهانى تو نادان‌اند و از پيروى تو سرپيچى مى‌كنند.

در نهايت، مهم‌ترين دليل، رواياتى است كه در ذيل آيه آمده است كه در بيان قول اول، از امام صادق(ع) نقل كرديم.

خصيصه سوم: اولويت مطلق

سومين خصيصه‌اى كه براى پيامبر(ص) برمى‌شمريم، اولويت، سزاوارى و مقدم بودن پيامبر(ص) بر مؤمنان نسبت به خودشان است؛ چنان‌كه خداوند مى‌فرمايد: (النَّبِيُّ أَوْلىٰ بِالْمُؤْمِنِينَ مِنْ أَنْفُسِهِمْ) ؛ «پيامبر نسبت به مؤمنان از خودشان سزاوارتر است». (احزاب: 6)

كلمه «اَولى»، در لغت، از ماده «ولى» به معناى نزديك، خويشاوندى و حكومت و رهبرى آمده است ¹ و «اولى» را اين‌گونه معنا كرده‌اند: «محق بودن نسبت به ديگران» ² و «سزاوارتر بودن». ³

چيستى «اولويت» و محدوده آن

انفس مؤمنان، يعنى همان مؤمنان. پس معناى آيه اين‌گونه است: پيامبر نسبت به مؤمنان، از خودشان به خودشان، سزاوارتر و مقدم‌تر است.

مؤمن، آنچه را براى خود، از خير، نيكويى، محبت، حفظ جان و...، مى‌پسندد،