134تخصيص كلمه «نافله» به نمازهاى مستحبى، عرف جديد و مستحدثه است. 1 چون نمازهاى مستحبى، زياده و اضافه بر نمازهاى واجباند، اصطلاح نافله درباره آنها به كار رفته است. 2 ولى معناى اصلى اين واژه، همان است كه گفته شد.
بسيارى از فقيهان و مفسران شيعه و اهل سنت، نافله را به معناى عمل و نمازى اضافه بر نمازهاى يوميه براى پيامبر(ص) معنا نمودهاند و از واژه «لك»، اختصاصى بودن و برترى داشتن پيامبر(ص) در اين عمل را بر ساير مسلمانان، برداشت نمودهاند. 3
سياق آيات قبل نيز همين معنا را تأييد مىنمايد؛ زيرا در آيه قبل از اين آيه، خداوند اوقات برخى نمازهاى پنجگانه را بيان فرمود و سپس افزون بر آنها، نماز شب را براى پيامبر(ص) واجب نمود و تأكيد فرمود كه با اين نماز، به مقام محمود خواهى رسيد.
امر (فَتَهَجَّدْ) ، ظهور در وجوب دارد و هيچ قرينهاى بر استحباب نداريم تا امر را بر استحباب حمل كنيم و آنگونه كه از لغت هم به دست مىآيد، نمىتوانيم كلمه نافله را قرينه براى استحباب فرض نماييم. بلكه (نٰافِلَةً لَكَ) ؛ يعنى عبادتى افزون بر همه عبادات، مخصوص توست كه آن عبادت، همان نماز شب است. پس وجوب به قوت خود باقى است و (نٰافِلَةً لَكَ) تأكيدى بر اختصاصى بودن حكم براى پيامبر(ص) است.