121است. هيچ نوع ظلمت و گمراهى و گناهى در وجود او نيست. خداوند او را در برخى از آيات، «سراج منير» ناميد؛ يعنى چراغى كه براى ديگران راه را نشان مىدهد و روشن مىنمايد. سپس مرحلهاى بالاتر از اين را براى پيامبر(ص) معرفى مىكند و مىفرمايد: خود او نور است و هيچ تاريكى در وجودش نيست؛ هم چراغى نورانى است و هم خود عين نور است؛ تا اينكه ثابت كند نه در خود او، نه در راهى كه به انسان نشان مىدهد، هيچ ظلمت و تاريكى و بيراههاى وجود ندارد. خداوند مىفرمايد: (قَدْ جٰاءَكُمْ مِنَ اللّٰهِ نُورٌ وَ كِتٰابٌ مُبِينٌ) ؛ «از طرف خدا، نور و كتاب روشنگرى به سوى شما آمد». (مائده: 15)
چيستى «نور»
درباره اينكه مقصود از «نور» در آيه كريمه چيست، ميان مفسران شيعه و اهل سنت، دو نظريه وجود دارد: برخى از مفسران بزرگ شيعه و اهل سنت گفتهاند كه مقصود از «نور»، همان قرآن است و «واو» عطف تفسير است 1 و درواقع كتاب، معنا و تفسير نور است. معمولاً از كتاب، به نور تعبير شده است. پس اين آيه را نيز همينگونه معنا مىنماييم. ولى بسيارى از مفسران شيعه و اهل سنت عقيده دارند كه مقصود از «نور»، پيامبر اكرم(ص) است 2؛ چنانكه فخر رازى مىگويد: عطف، موجب مغايرت بين معطوف و معطوفعليه است. بنابراين نمىتوان نور را همان كتاب فرض كرد.
ديدگاه برگزيده
1. خداوند، در آياتى از قرآن، كتابهاى آسمانى را داراى نور معرفى مىنمايد. 3 ولى در هيچ كجا، غير از آيه مورد بحث، نور و كتاب را به هم عطف