103شروطى مىباشد كه در آيه كريمه آمده است و اين همان نكتهاى است كه روايات امامان شيعه(عليهم السلام) بر آن تأكيد نمودهاند.
بنابراين هيچكدام از مواردى كه اهل سنت، در معناى «خير امت» گفتهاند، صحيح نيست؛ زيرا در هيچيك از موارد، ملاكهاى «خير امت» بودن، به صورت مطلق، وجود ندارد. با چه مستندى مىتوان گفت تمام امت يا تمام صحابه يا تمام كسانى كه از مكه به مدينه هجرت كردهاند، بهترين امتها هستند؟!
خلفاى اهل سنت نيز چنين برداشتى از آيه نداشتهاند؛ حتى اگر در كتب آسمانى اهل كتاب، مقصود باشد، باز مقصود كسانىاند كه بتوانند شرايط «خير امت» بودن را كسب نمايند. با توجه به سياق آيات قبل از آيه مورد نظر كه تأكيد مىكند: «بايد از ميان شما، جمعى دعوت به نيكى و امر به معروف و نهى از منكر كنند! و آنها همان رستگاراناند» 1 و نيز آيات بعد از اين آيه، مبنى بر اينكه كسانى كه به دستورهاى الهى عمل مىكنند، با كسانى كه چنين نيستند، برابر نمىباشند 2 و همچنين شروطى كه در خود آيه بيان شده است و نيز تأكيد امام صادق(ع) بر توجه به اين شروط، روشن مىگردد كه «بهترين امت»، بودن، براساس شروط مذكور در اين آيات مىباشد و اگر در رواياتى، «خير امت» بودن به اهلبيت پيامبر(ص) معنا شده است، از باب ذكر مصداق اكمل و اعلاى آن است.
خصيصه دهم: امت او شاهد بر ساير خلق
خداوند مىفرمايد:
(وَ كَذٰلِكَ جَعَلْنٰاكُمْ أُمَّةً وَسَطاً لِتَكُونُوا شُهَدٰاءَ عَلَى النّٰاسِ وَ يَكُونَ الرَّسُولُ عَلَيْكُمْ شَهِيداً) (بقره: 143)