30كردهاند؛ مانند «الانوار اللامعة في شرح الزيارة الجامعة»، اثر آيتالله سيد عبدالله شبّر، «ادبِ فناى مقربان»، آيتالله عبدالله جوادى آملى، «شرح زيارت عاشورا»، اثر سيد احمد ميرخانى، «شرح زيارت امين الله»، اثر سيد هاشم رسولى محلاتى.
اما اينگونه شرح و توضيحدادن زيارتنامهها، نمىتواند خواننده را به طور كامل با ابعاد متفاوت مطرح در زيارتنامهها آشنا كند. بىترديد اين شناخت، از طريق تحليل موضوعى زيارتنامهها امكانپذير است. در اين شيوه، زيارتنامهها از يك جنبه خاص، مانند اعتقادى، اخلاقى - تربيتى و عبادى، بررسى مىشود و نكات و مطالب مربوط به آن موضوع در زيارتنامهها جمعآورى و شرح و تفسير مىگردد. هرچند اين روش در شناخت محتواى زيارتنامهها بسيار سودمند مىباشد، ولى تاكنون در شرح زيارتنامهها چندان مورد توجه قرار نگرفته است.
يكى از ابعاد پراهميت موجود در زيارتنامهها، بُعد اخلاقى و تربيتى است كه براساس بررسىهاى انجام شده، كار درخور توجهى در اين زمينه انجام نشده است. ازاينرو، پژوهش حاضر، درصدد است مسائل و نكات اخلاقى و تربيتى موجود در زيارتنامهها را جستوجو كند و ضمن بيان موارد آنها، شرح و توضيح مختصرى درباره آنها ارائه نمايد.