275 قَدِيم» ¹و «يَا دَائِمَ الْفَضْلِ عَلَى الْبَرِيَّة» ²، اما تا بنده از كرامت و رحمت عام الهى: «وَ رَحْمَتي وَسِعَتْ كُلَّ شَيْءٍ» ³استفاده نكرده و به هدايت عام الهى هدايت نيافته است، از رحمت خاص و هدايت ويژه، بهره‌اى نمى‌برد. ازاين‌رو، همواره بهره‌مندى از نصرت ويژه پروردگار، مشروط به نصرت دين خدا و اولياى الهى است: (إِنْ تَنْصُرُوا اللّٰهَ يَنْصُرْكُمْ وَ يُثَبِّتْ أَقْدٰامَكُمْ) ⁴و ياد خدا باعث توجه خدا به بنده است: (فَاذْكُرُونِي أَذْكُرْكُمْ). ⁵

اولياى الهى نيز به اقتضاى آنكه مظهر خداوندند، كرامت و محبتى ابتدايى، هميشگى و فراگير دارند. اما براى بهره‌مندى كامل‌تر و راهيابى به ولايت و شفاعت آنها و نيز توجه خاص و همراهى آنها در مقاطع حساس زندگى، پيروى‌ها و زيارت‌ها نقش اساسى و اصلى دارد.

ازاين‌رو در منطق دين، اين توجه و دستگيرى بهنگام، «حق زائر» معرفى شده و در روايات فراوان، اصل حق بودن آن اثبات شده است؛ چنان‌كه در يكى از زيارت‌نامه‌هاى حسينى مى‌خوانيم:

وَ لِكُلِ زَائِرٍ حَقٌ عَلَى مَنْ أَتَاهُ، وَ أَنَا زَائِرُكَ وَ مَوْلَاكَ وَ ضَيْفُكَ، النَّازِلُ بِكَ. ⁶

و براى هر زائر، حقى است برعهده كسى كه به ديدار او رفته است و من زائر و دوست و مهمان شمايم كه بر شما وارد شده‌ام. ⁷

بدين ترتيب زيارت، حقيقتى دوسويه است؛ به طورى‌كه زائر با انجام‌دادن اين عبادت، خود را به اولياى دين پيوند مى‌دهد و در مقابل، آنان نيز به زائر خود، توجه ويژه‌اى مى‌كنند.