246در زيارت امام موسى بن جعفر(ع) نيز اين‌گونه بر برخوردارى آن حضرت از مقام رضا، گواهى مى‌دهيم:
اللَّهُمَّ وَ كَمَا صَبَرَ عَلَى غَيْظِ الْمِحَنِ وَ تَجَرَّعَ فِيكَ غُصَصَ الْكُرَبِ وَ اسْتَسْلَمَ لِرِضَاكَ... صَلِّ عَلَيْهِ صَلَاةً نَامِيَةً مُنِيفَةً زَاكِيَةً. 1
خدايا! همان‌طور كه [امام كاظم(ع)] بر خشم برخاسته از سختى‌ها صبر كرد و جرعه‌هاى سختى‌ها را سركشيد و در مقابل خشنودى تو تسليم بود... بر او درود فرست؛ درودى بابركت، بلندمرتبه و پاكيزه.
همچنين زائر در زيارت امين‌الله، از خداوند مى‌خواهد كه نفس او را راضى به رضاى او قرار دهد و مى‌گويد: «اللَّهُمَّ فَاجْعَلْ نَفْسِي مُطْمَئِنَّةً بِقَدَرِكَ رَاضِيَةً بِقَضَائِكَ» 2؛ «خدايا! مرا به تقديرت، آرام و به قضايت، راضى نما».
17. زهد و بى‌اعتنايى به دنيا
يكى از صفات مهم اخلاقى كه لازم است همگان در راه رسيدن به آن تلاش كنند، زهد و بى‌اعتنايى به دنياست. از نظر اهل لغت، زهد ورزيدن به يك چيز، به مفهوم اعراض از آن شىء و به مقدار اندكى از آن رضايت دادن است. 3
علماى اخلاق نيز زهد را چنين تعريف مى‌كنند: اعراض قلبى و عملى از دنيا؛ مگر به مقدارى كه آدمى بدان نياز ضرورى دارد؛ به عبارت ديگر، زهد يعنى روى‌گردانيدن از دنيا براى آخرت و از غيرخدا دل بريدن. از اين تعريف برمى‌آيد كه اولاً، زهد درباره كسى صادق است كه امكان تحصيل دنيا و برخوردارى از آن را داشته باشد. ثانياً، روى‌برتافتن او از دنيا، به دليل پستى و حقارت دنيا نسبت به آخرت باشد.