245كنار گذاشته شدن ايشان از جايگاهى بود كه خداوند براى ايشان تعيين كرده بود. با اين حال، آن بزرگواران در مقابل اين پيشامد، هرگز زبان به شكوه از خداوند باز نكردند؛ سختى‌هاى اين راه را با رضايت خاطر تحمل كردند و تنها به فكر انجام‌دادن وظيفه خود در اين مسير بودند.
اين‌گونه است كه زائر در برخى از زيارتنامه‌ها، بر اين مقام بالاى اهل‌بيت(عليهم السلام) گواهى مى‌دهد و آنان را به دليل برخوردارى از اين فضيلت بزرگ، ستايش مى‌كند؛ براى مثال در زيارت جامعه كبيره مى‌خوانيم:
وَ أَمَرْتُمْ بِالْمَعْرُوفِ وَ نَهَيْتُمْ عَنِ الْمُنْكَرِ... وَ سَنَنْتُمْ سُنَّتَهُ وَ صِرْتُمْ فِي ذَلِكَ مِنْهُ إِلَى الرِّضَا وَ سَلَّمْتُمْ لَهُ الْقَضَاء. 1
امر به معروف و نهى از منكر كرديد... و سنت الهى را مقرر داشتيد و در اين كارها به دنبال رضايت او بوديد و در مقابل قضا و قدر الهى تسليم گشتيد.
در زيارت امام على(ع) در روز شهادت آن حضرت، اين‌گونه رضايت خود را به قضاى خداوند ابراز مى‌كنيم:
فَجَلَلْتَ عَنِ الْبُكَاءِ وَ عَظُمَتْ رَزِيَّتُكَ فِي السَّمَاءِ وَ هَدَّتْ مُصِيبَتُكَ الْأَنَامَ... رَضِينَا عَنِ اللهِ قَضَاءَهُ وَ سَلَّمْنَا لِلّهِ أَمْرَهُ. 2
تو برتر از آنى كه گريه بر تو، ما را تسكين بخشد. مصيبت تو در آسمان، بزرگ جلوه نمود و مردم را درهم شكست... به قضاى الهى راضى هستيم و تسليم امر او مى‌باشيم.
براى زيارت امام حسين(ع) در روز عاشورا، از امام صادق(ع) روايت شده است كه زيارت‌كننده، اين ذكر را بگويد:
«إِنَّا لِلّهِ وَ إِنَّا إِلَيْهِ راجِعُونَ رِضًا بِقَضَاءِ اللهِ وَ تَسْلِيماً لِأَمْرِهِ» 3؛ «ما از آنِ خداييم و به سوى او بازمى‌گرديم؛ راضى به قضاى خداوندم و تسليم امر او مى‌باشم».