244هرگاه مطلب خوشحال‌كننده‌اى به رسول خدا(ص) مى‌رسيد، مى‌گفت: «خداى را بر اين نعمت، سپاس مى‌كنم». هرگاه مطلب ناراحت‌كننده‌اى بر او وارد مى‌شد، مى‌گفت: «خداى را در هر حال سپاسگزارم».

امام حسين(ع) ضمن خطبه‌اى كه پيش از حركت از مكه به سوى عراق ايراد كردند، چنين فرمود:

... وَ خُيِّرَ لِي مَصْرَعٌ أَنَا لَاقِيهِ كَأَنِّي بِأَوْصَالِي يَتَقَطَّعُهَا عَسَلَانُ الْفَلَوَاتِ بَيْنَ النَّوَاوِيسِ وَ كَرْبَلَاءَ فَيَمْلَأْنَ مِنِّي أَكْرَاشاً جُوفاً وَ أَجْرِبَةً سُغْباً لَا مَحِيصَ عَنْ يَوْمٍ خُطَّ بِالْقَلَمِ رِضَى اللهِ رِضَانَا أَهْلِ الْبَيْتِ. ¹

مقتلى براى من برگزيده شده است كه آن را ملاقات خواهم كرد. گويا گرگ‌هاى بيابان‌هاى نواويس و كربلا را مى‌بينم كه بندبند تنم را از هم مى‌گسلند و شكم‌هاى خالى و مشك‌هاى تهى خود را از من مى‌آكنند. از آنچه تقدير شده، گريزى نيست. خشنودى خدا، مايه خشنودى ما اهل‌بيت است.

آن حضرت هنگامى كه در آخرين ساعات و لحظات زندگى از هر طرف هدف تير و تيغ دشمن قرار گرفته بود، فرمود: «بِسْمِ اللهِ وَ لَا حَوْلَ وَ لَا قُوَّةَ إِلَّا بِاللهِ وَ هَذَا قَتِيلٌ فِي رِضَا الله» ²؛ «به نام خدا؛ هيچ توان و قدرتى جز به دست خدا نيست و اين (خود آن حضرت)، كشته در راه رضاى خداست».

حضرت زينب نيز در پاسخ به «عبيدالله بن زياد» كه به او گفت: «رفتار خدا را با برادر و دودمانت چگونه ديدى؟!» فرمود:

«مَا رَأَيْتُ إِلَّا جَمِيلا» ³؛ «من چيزى جز زيبا نديدم». اين تعبير، به بهترين وجه، رضاى او به قضاى پروردگار را نشان مى‌دهد.

شايد بزرگ‌ترين مصيبتى كه بر اهل‌بيت(عليهم السلام) وارد شد، ماجراى غصب خلافت و