238همچنين در زيارت ائمه بقيع(عليهم السلام) مى‌خوانيم: «فَأَنْتُمُ الْعِبَادُ الْمُكَرَّمُونَ... وَ الصَّابِرُونَ فِي الْبَأْسَاءِ وَ الضَّرَّاءِ وَ حِينَ الْبَأْسِ» 1؛ «پس شما بندگان مورد احترام... و صبركنندگان در دشوارى‌ها و آسيب‌ها و نبردهاييد».
در صلوات مخصوص امام موسى بن جعفر(ع) نيز مى‌خوانيم: «اللَّهُمَّ ... وَ صَلِّ عَلَى مُوسَى بْنِ جَعْفَرٍ... مَأْلَفِ الْبَلْوَى وَ الصَّبْرِ» 2؛ «خدايا!... بر امام موسى بن جعفر(ع)... خوگرفته به بلا و صبر، درود فرست».
به دليل اهميت صبر و منزلت بالاى صابران نزد خداوند، زائر امامان(عليهم السلام) در زيارت امين الله، از خدا مى‌خواهد كه پيروى تبعيت از ايشان را در اين زمينه به او عطا فرمايد و در مقابل مشكلات به او صبر دهد: «اللَّهُمَّ فَاجْعَلْ نَفْسِي... صَابِرَةً عَلَى نُزُولِ بَلَائِك» 3؛ «خدايا! مرا... بر نازل شدن بلايت صابر قرار ده».
15. شكرگزارى بر نعمت‌ها
يكى از مفاهيم عام اخلاقى كه رابطه انسان را با پروردگار سامان مى‌دهد، «شكر» است. در توضيح ماهيت شكر، عبارات متعددى به كار گرفته شده است: «تصور نعمت و اظهار آن» 4، «شناخت نعمت مُنعِم و شادمانى بر آن، عمل به مقتضاى اين شادمانى با عزم بر كارهاى خير، سپاسگزارى از مُنعِم و استعمال نعمت در راه بندگى خداوند» 5 و «اظهار نعمت» 6، تعاريفى است كه براى شكر بيان شده است. در جمع بين اين تعاريف،