230اگر حاجتى دارى، آن را ادا مى‌نماييم. اگر مركب خود را به سوى خانه ما روانه سازى و تا هر وقت بخواهى مهمان ما باشى، براى تو بهتر خواهد بود؛ زيرا ما خانه آماده و وسيع و مال فراوان داريم.

هنگامى كه آن مرد، اين سخنان مهرانگيز را از امام حسن(ع) شنيد، منقلب شد و گريه كرد و گفت:

گواهى مى‌دهم كه تو خليفه خدا در زمينش هستى. خداوند آگاه‌تر است كه مقام رسالت خود را در وجود چه كسى قرار دهد. تاكنون تو و پدرت، مبغوض‌ترين افراد نزد من بوديد. ولى اينك تو محبوب‌ترين انسان نزد من مى‌باشى».

سپس او به خانه امام حسن(ع) وارد شد و مهمان آن بزرگوار شد تا پس از مدتى، درحالى‌كه قلبش سرشار از محبت خاندان نبوت بود، از محضر امام حسن(ع) مرخص گرديد. ¹

حلم و كظم غيظ، به قدرى درخور اهميت است كه در زيارتنامه‌هاى اهل‌بيت(عليهم السلام) نيز به آن توجه شده است و زائران كوى ايشان، بر ايشان سلام مى‌دهند، صلوات مى‌فرستند و بر برخوردارى آنان از اين ويژگى شاخص، گواهى مى‌دهند.

در زيارت امام على(ع) در روز غدير اين‌گونه مى‌خوانيم:

أَشْهَدُ أَنَّكَ لَمْ تَزَلْ... عَلَى كَظْمِ الْغَيْظِ قَادِراً وَ عَنِ النَّاسِ غَافِراً عَافِياً ²... وَ أَنْتَ الْكَاظِمُ لِلْغَيْظِ وَ الْعَافِي عَنِ النَّاسِ وَ الله يُحِبُّ الْمُحْسِنِينَ. ³

گواهى مى‌دهم كه تو همواره... بر فروخوردن خشم خود توانا بودى و مردم را مى‌بخشيدى و از آنان درمى‌گذشتى... و تو [مصداق بارز] اين آيه هستى: (الَّذِينَ يُنْفِقُونَ فِي السَّرّٰاءِ وَ الضَّرّٰاءِ وَ الْكٰاظِمِينَ الْغَيْظَ وَ الْعٰافِينَ عَنِ النّٰاسِ وَ اللّٰهُ يُحِبُّ الْمُحْسِنِينَ). ⁴