227غذاى كودك نيست. اما ما ميهمان را بر خود و كودك ترجيح مى‌دهيم و ايثار مى‌كنيم». حضرت على(ع) فرمود: «فاطمه جان! تو بچه را بخوابان. من نيز چراغ را خاموش مى‌كنم براى ميهمان». سپس حضرت چراغ را خاموش نمود و به ميهمان فرمود: «غذا بخور». ميهمان نيز با كمال اشتها و ميل غذا خورد و آنها گرسنه خوابيدند. چون صبح شد، خدا درباره آنها آيه: وَ يُؤْثِرُونَ عَلىٰ أَنْفُسِهِمْ وَ لَوْ كٰانَ بِهِمْ خَصٰاصَةٌ 1را نازل فرمود. 2
همچنين در روايت ديگرى مى‌خوانيم كه ابن‌عباس مى‌گويد:
با [امام] حسن بن على(ع) در مسجدالحرام بودم و او درحالى‌كه معتكف بود و طواف [مستحب] مى‌كرد، مردى از شيعيانش به او گفت: «اى پسر پيامبر! به فلانى بدهكارم؛ آيا قرض مرا مى‌پردازى؟» آن امام(ع) فرمود: «به خداى اين كعبه سوگند! امروز چيزى نزدم نيست». آن مرد گفت: «اگر صلاح مى‌دانى از او براى من مهلت بگير؛ زيرا او مرا به زندان تهديد كرده است».
ابن‌عباس مى‌گويد امام حسن(ع) طواف خود را رها كرد و با آن مرد براى تأمين نيازش حركت كرد. گفتم: «اى پسر رسول خدا! مگر در حال اعتكاف نيستيد؟» فرمود: «بله. ولى از پدرم شنيدم كه به نقل از رسول خدا(ص) مى‌فرمود: هركس نياز برادر مؤمن خود را برآورد، همانند كسى است كه نُه هزار سال با روزه‌دارى روزها و نمازِ شب‌هايش خدا را عبادت كرده است». 3
به دليل اين ويژگى ارزشمند اهل‌بيت(عليهم السلام) است كه مى‌بينيم در برخى از زيارتنامه‌ها به اين مسئله توجه شده است و زائر، به اهل جود و كرم بودن ايشان، درود مى‌فرستد.
در صلوات مخصوص امام كاظم(ع) مى‌خوانيم:
اللهُمَّ... صَلِّ عَلَى مُوسَى بْنِ جَعْفَرٍ... مَقَرِّ النُّهَى وَ الْعَدْلِ وَ الْخَيْرِ وَ الْفَضْلِ وَ النَّدَى وَ الْبَذْلِ. 4