226امام على(ع) فرمود:
«رَأْسُ الْإِيمَانِ الْإِحْسَانُ إِلَى النَّاس»؛ 1«سر ايمان، احسان كردن به مردم است».
نيكى به ديگران، باعث جلب محبت خداوند، افزايش‌دهنده ايمان، دليل بر خوبى فرد و كشيده شدن محبت ديگران به سوى فرد نيكوكار مى‌گردد. اصولاً نيكى به ديگران، نشانه حسن ظن، تواضع، بخل نورزيدن، حريص نبودن براى جمع‌آورى مال دنيا، دلبستگى نداشتن به دنيا، اعتماد به وعده پروردگار براى جايگزين كردن اموالى كه در راه خدا خرج مى‌شوند، اعتقاد راسخ به بودن روزى در دست خداوند و نترسيدن از فقر و دلسوزى و دلرحمى فرد نيكوكار است. همچنين نيكى به ديگران، باعث افزايش و گسترش تعاملات مثبت اجتماعى مى‌گردد، فقر را در جامعه كاهش مى‌دهد و فاصله غنى و فقير را كم مى‌كند، اخلاق و سجاياى مهم اخلاقى را در جامعه زنده نگه مى‌دارد و نشر مى‌دهد. كسانى كه به اين كار اقدام مى‌كنند، كنار عمل به اين توصيه مهم اخلاقى، رفتارهاى اخلاقى را در جامعه گسترش مى‌دهند و از اين طريق، به اجرى بالاتر نزد پروردگار دست مى‌يابند.
اهل‌بيت(عليهم السلام) در برخوردارى از اين فضيلت نيز در بالاترين درجه قرار دارند. آن بزرگواران آنچه را از دستشان برمى‌آمد، براى ديگران انجام مى‌دادند؛ به گونه‌اى كه حتى دشمنان و غيرمعتقدان به ايشان نيز از احسان آنان بهره‌مند مى‌گرديدند. درباره احسان و نيكى اهل‌بيت(عليهم السلام)، داستان‌هايى نقل كرده‌اند كه مى‌تواند الگوى ما در زندگى باشد و ما در اينجا به برخى از آنها اشاره مى‌كنيم:
مردى نزد پيغمبر اكرم(ص) از گرسنگى شكايت كرد. پيامبر(ص) كسى را نزد همسرانش فرستاد تا غذايى بيابد و بياورد؛ آنها گفتند جز آب، چيزى نزد ما نيست پيامبر(ص) فرمود: «كيست امشب از اين مرد پذيرايى كند؟» حضرت على(ع) فرمود: «من يا رسول الله». آن‌گاه نزد فاطمه(عليها السلام) آمد و جريان را گفت. حضرت فاطمه(عليها السلام) فرمود: «پيش ما چيزى جز