222 مَا أَضَاعُوا وَ رَعَيْتَ مَا أَهْمَلُوا وَ شَمَّرْتَ وَ عَلَوْتَ إِذْ هَلِعُوا وَ صَبَرْتَ إِذْ جَزِعُوا كُنْتَ عَلَى الْكَافِرِينَ عَذَاباً صَبّاً وَ غِلْظَةً وَ غَيْظاً وَ لِلْمُؤْمِنِينَ غَيْثاً وَ خِصْباً وَ عِلْماً. ¹

براى مؤمنان، پدرى مهربان بودى كه تحت سرپرستى تو قرار گرفتند. بارهاى سنگينى را كه تحملش را نداشتند به دوش كشيدى و نگهدارى كردى آنچه را ايشان ضايع كردند و مراعات كردى آنچه را اهمال كردند و دامن به كمر زدى وقتى ترسيدند و برآمدى هنگامى كه بيتابى كردند و بردبارى كردى وقتى جزع كردند. تو بر كافران، عذابى ريزان و با خشونت و خشم بودى و به مؤمنان بارانى پربركت و نعمتى فراوان و دانش فراوان بودى.

در زيارت اربعين نيز آمده است:

فَأَعْذَرَ فِي الدُّعَاءِ وَ مَنَحَ النُّصْحَ وَ بَذَلَ مُهْجَتَهُ فِيكَ لِيَسْتَنْقِذَ عِبَادَكَ مِنَ الْجَهَالَةِ وَ حَيْرَةِ الضَّلَالَةِ. ²

امام حسين(ع) در دعوت مردم، جاى بهانه‌اى نگذارد و خيرخواهى كرد و جان خود را در راه تو داد؛ تا برهاند بندگانت را از نادانى و سرگردانى در گمراهى.

در واقع اين عبارت، اوج عطوفت و محبت امام حسين(ع) به بندگان خدا را نشان مى‌دهد. در زيارت امام هادى(ع) نيز مى‌خوانيم: «السَّلَامُ عَلَيْكَ يَا مَوْلَى الْمُؤْمِنِينَ السَّلَامُ عَلَيْكَ يَا وَلِيَ الصَّالِحِينَ ... السَّلَامُ عَلَيْكَ أَيُّهَا الْوَلِيُّ النَّاصِحُ»؛ ³«سلام بر تو اى مولاى مؤمنان! سلام بر تو اى سرپرست صالحان... سلام بر تو اى سرپرست خيرخواه».

همچنين در زيارت امام حسن عسكرى(ع) مى‌خوانيم:

السَّلَامُ عَلَيْكَ يَا عِصْمَةَ المُتَّقِينَ السَّلَامُ عَلَيْكَ يَا إِمَامَ الْفَائِزِينَ السلَامُ عَلَيْكَ يَا رُكْنَ المُؤْمِنِينَ السَّلَامُ عَلَيْكَ يَا فَرَجَ المَلْهُوفِينَ. ⁴