215دارند؛ در برابر مؤمنان متواضع و در برابر كافران، سرسخت و نيرومندند؛ در راه خدا جهاد مى‌كنند و از سرزنش هيچ ملامتگرى هراسى ندارند. اين، فضل خداست كه به هركس بخواهد [و شايسته ببيند] مى‌دهد و فضل و احسان خداوند، گسترده و [او به همه چيز] داناست.
افراد بسيارى را مى‌شناسيم كه داراى صفات ممتازى‌اند. اما در مقابل غوغاى محيط و هجوم افكار عوام يا اكثريت منحرف، بسيار محافظه‌كار، ترسو و كم‌جرئت‌اند، و زود در برابر آنها ميدان را خالى مى‌كنند؛ درحالى‌كه براى يك رهبر سازنده و افرادى كه براى اجراى افكار او وارد ميدان مى‌شوند، قبل از هرچيز، چنين شهامتى لازم است و بى‌ترديد، عوام‌زدگى، محيطزدگى و امثال آن كه همگى نقطه مقابل اين امتياز عالى روحى است، سد راه بيشتر اصلاحات محسوب مى‌گردد.
ازاين‌رو مى‌بينيم اهل‌بيت(عليهم السلام) در روايات بسيارى، افراد را به نهراسيدن از سرزنش ملامتگران سفارش مى‌كنند؛ براى مثال، امام على(ع) فرمود:
لَا تَخَافُوا فِي اللهِ لَوْمَةَ لَائِمٍ يَكْفِكُمُ اللهُ مَنْ آذَاكُمْ وَ بَغَى عَلَيْكُم. 1
در راه خدا از سرزنش هيچ ملامتگرى نترسيد؛ تا خداوند شما را در مقابل كسى كه آزارتان مى‌دهد و بر شما تعدى مى‌كند، كفايت نمايد.
يكى از ويژگى‌هاى اهل‌بيت(عليهم السلام) اين است كه در راه بيان حقيقت، امر به معروف و نهى از منكر و هدايت انسان‌ها، از سرزنش ملامتگران هيچ هراسى به خود راه نمى‌دهند؛ براى نمونه، پيامبر اكرم(ص) در زمانى مبعوث گرديد كه شرك و بت‌پرستى، در جامعه عرب و مكه كاملاً رايج و معمول بود. بى‌ترديد ايستادن در مقابل اين سنت رايج و پرطرفدار، بسيار دشوار و خطرآفرين بود و تنها از كسى بر مى‌آمد كه ضمن اعتقاد كامل به درستى عمل خود، بر خداوند توكل داشته باشد. در اين وضعيت مى‌بينيم كه پيامبر خدا(ص) به تنهايى در مقابل اين رسم شوم و خلاف عقل ايستاد و از سرزنش‌ها،