216آزارها، تهديدها و تطميع‌ها هيچ هراسى به خود راه نداد.

امام على(ع) نيز در اين راه، تمام كوشش خود را به كار گرفت. هنگام خلافت، آن‌گاه كه در تقسيم بيت‌المال ميان مسلمانان، مساوات برقرار كرد و مورد اعتراض قرار گرفت، از راه خود عقب‌نشينى نكرد. ايشان به علت سه جنگى كه در زمان خلافت ظاهرى خود با افراد به ظاهر مسلمان انجام داد، بسيار مورد اعتراض قرار گرفت. اما مى‌بينيم كه حضرت در درستى كار خود، لحظه‌اى ترديد نكرد و از سرزنش ملامتگران نهراسيد. ازاين‌رو فرمود:

«إِنِّي لَمِنْ قَوْمٍ لَا تَأْخُذُهُمْ فِي اللهِ لَوْمَةُ لَائِمٍ» ¹؛ «همانا من از قومى‌ام كه در راه خدا از سرزنش هيچ ملامتگرى نمى‌هراسند».

امام حسين(ع) در نامه‌اى كه به برخى از شيعيان خود در كوفه نوشت، هم اين ويژگى را به بهترين وجه به نمايش گذاشت و هم ديگران را به برخوردارى از اين صفت، سفارش كرد و فرمود:

أَمَّا بَعْدُ فَقَدْ عَلِمْتُمْ أَنَّ رَسُولَ الله(ص) قَدْ قَالَ فِي حَيَاتِهِ مَنْ رَأَى سُلْطَاناً جَائِراً مُسْتَحِلًّا لِحُرُمِ الله نَاكِثاً لِعَهْدِ الله مُخَالِفاً لِسُنَّةِ رَسُولِ الله يَعْمَلُ فِي عِبَادِ اللهِ بِالْإِثْمِ وَ الْعُدْوَانِ ثُمَّ لَمْ يُغَيِّرْ بِقَوْلٍ وَ لَا فِعْلٍ كَانَ حَقِيقاً عَلَى الله أَنْ يُدْخِلَهُ مَدْخَلَهُ وَ قَدْ عَلِمْتُمْ أَنَّ هَؤُلَاءِ الْقَوْمَ قَدْ لَزِمُوا طَاعَةَ الشَّيْطَانِ وَ تَوَلَّوْا عَنْ طَاعَةِ الرَّحْمَنِ وَ أَظْهَرُوا الْفَسَادَ وَ عَطَّلُوا الْحُدُودَ وَ اسْتَأْثَرُوا بِالْفَيْءِ وَ أَحَلُّوا حَرَامَ الله وَ حَرَّمُوا حَلَالَهُ وَ إِنِّي أَحَقُّ بِهَذَا الْأَمْرِ لِقَرَابَتِي مِنْ رَسُولِ الله. ²

اى مردم! مى‌دانيد كه پيامبر خدا(ص) فرمود: هركس زمامدار قانون‌شكنى را نظاره كند كه حرام خدا را حلال و روا مى‌سازد و عهد و پيمان او را مى‌شكند و با روش پيامبر خدا(ص) مخالفت مى‌ورزد و با اين وصف، در برابر آن عنصر خودكامه و قانون‌گريز، با گفتار و