160يكى از دعاهايى كه در برخى از زيارتنامه‌هاى امامان معصوم(عليهم السلام) به آن اشاره شده و زائر به خواندن آن توصيه شده است، دعا براى راضى بودن از قضاى الهى است؛ براى مثال، در زيارت امين‌الله مى‌خوانيم: «اللَّهُمَّ فَاجْعَلْ نَفْسِي مُطْمَئِنَّةً بِقَدَرِكَ، رَاضِيَةً بِقَضَائِكَ» ¹؛ «خدايا! دلم را به تقديرت مطمئن كن و از قضايت راضى نما».

همچنين در زيارت امام حسين(ع) در روز عاشورا، از امام صادق(ع) روايت شده است كه زيارت‌كننده، اين ذكر را بگويد: «إِنَّا للهِ وَ إِنَّا إِلَيْهِ راجِعُونَ رِضًا بِقَضَاءِ اللهِ وَ تَسْلِيماً لِأَمْرِهِ» ²؛ «ما از آنِ خداييم و به سوى او بازمى‌گرديم؛ راضى به قضاى اويم و در مقابل دستور او تسليم مى‌باشم».

ب) دعاى زائر براى والدين و مؤمنان

والدين، حق بزرگى بر گردن انسان دارند؛ در واقع آنها مايه وجود انسان‌اند. او را پرورش داده‌اند و نيازهاى جسمى و روانى او را در حد توان و آگاهى خود برآورده كرده‌اند. همچنين از خواسته‌هاى خود براى او گذشته و هر آنچه از دستشان برآمده براى خوشبختى او انجام داده‌اند.

ازاين‌رو، لازم است فرزند نيز حق فرزندى را در قبال پدر و مادر خود بجا آورد و نهايت خوبى را براى ايشان انجام دهد؛ چنان‌كه خداوند در قرآن كريم مى‌فرمايد:

(وَ وَصَّيْنَا الْإِنْسٰانَ بِوٰالِدَيْهِ إِحْسٰاناً حَمَلَتْهُ أُمُّهُ كُرْهاً وَ وَضَعَتْهُ كُرْهاً وَ حَمْلُهُ وَ فِصٰالُهُ ثَلاٰثُونَ شَهْراً حَتّٰى إِذٰا بَلَغَ أَشُدَّهُ وَ بَلَغَ أَرْبَعِينَ سَنَةً قٰالَ رَبِّ أَوْزِعْنِي أَنْ أَشْكُرَ نِعْمَتَكَ الَّتِي أَنْعَمْتَ عَلَيَّ وَ عَلىٰ وٰالِدَيَّ وَ أَنْ أَعْمَلَ صٰالِحاً تَرْضٰاهُ وَ أَصْلِحْ لِي فِي ذُرِّيَّتِي إِنِّي تُبْتُ إِلَيْكَ وَ إِنِّي مِنَ الْمُسْلِمِينَ) (احقاف: 15)

ما به انسان توصيه كرديم كه به پدر و مادرش نيكى كند، مادرش او را با ناراحتى حمل مى‌كند و با ناراحتى وضع حمل مى‌نمايد و دوران حمل و از شير بازگرفتنش سى ماه است؛