159كمال ميل مىپذيرد و با زبان حال مىگويد:
عاشقم بر لطف و بر قهرش به جِد
در نتيجه، چنين شخصى هرگز در سختىها و مصيبتها، به خداوند اعتراض نمىكند و زبان به گله و شكايت نمىگشايد؛ چراكه سختىها را نه سختى، بلكه الطاف خداوند منان بر خود مىداند و سعى مىكند با صبر و شكيبايى و كسب رضايت الهى، درجات بالاى ايمان و تقوا را كسب كند.
در احوال پيامبر اكرم(ص) نقل شده است كه ايشان هرگز نگفت كاش چنين مىشد و كاش چنين نمىشد 2. امام حسين(ع) نيز همه مصيبتهاى روز عاشورا را كه مطابق زيارت عاشورا 3 عظمت آنها بر همه اهل آسمانها عظيم بود، با رضايت تمام تحمل كرد و كلمهاى شكوه بر زبان جارى نكرد. به همين دليل بود كه حضرت زينب(عليها السلام) در مجلس عبيدالله بن زياد، لعنة الله عليه، آنگاه كه آن پليد به او مىگويد ديدى كه خداوند با برادرت چه كرد، پاسخ مىدهد:
«ما رأيت الا جميلا». 4
امام على(ع) فرمود:
الْإِيمَانُ لَهُ أَرْكَانٌ أَرْبَعَةٌ التَّوَكُّلُ عَلَى اللهِ وَ تَفْوِيضُ الْأَمْرِ إِلَى اللهِ وَ الرِّضَا بِقَضَاءِ اللهِ وَ التَّسْلِيمُ لِأَمْرِ اللهِ عَزَّوَجَلَّ. 5
ايمان بر چهار ركن بنا شده است: توكل بر خدا، واگذار كردن كارها به خداوند، رضا به قضاى خدا و تسليم بودن در برابر خواسته خداوند.