143در زيارت امين‌الله مى‌خوانيم: «اللَّهُمَّ إِنَّ ... عَبْرَةَ مَنْ بَكَى مِنْ خَوْفِكَ مَرْحُومَةٌ» ¹؛ «خدايا! ... اشك كسى كه از بيم تو بگريد، مورد رحم و مهر است».

زائران امام حسين(ع) نيز هنگام زيارت آن حضرت، چنين مى‌گويند:

يَا سَيِّدِي أَتَيْتُكَ زَائِراً مُوقَراً بِالذُّنُوبِ أَتَقَرَّبُ إِلَى رَبِّي بِوُفُودِي إِلَيْكَ وَ بُكَائِي عَلَيْكَ وَ عَوِيلِي وَ حَسْرَتِي وَ أَسَفِي وَ بُكَائِي وَ مَا أَخَافُ عَلَى نَفْسِي رَجَاءَ أَنْ تَكُونَ لِي حِجَاباً وَ سَنَداً وَ كَهْفاً وَ حِرْزاً وَ شَافِعاً وَ وِقَايَةً مِنَ النَّارِ غَداً. ²

اى آقاى من! به زيارت تو آمده‌ام؛ درحالى‌كه به گناهان خودم اقرار دارم و با ورودم به آستان حضرتت و گريه‌ام بر تو و نيز با ناله و حسرت و تأسف و گريه بر آنچه از آن بر خودم مى‌ترسم، به پروردگارم تقرب مى‌جويم به اين اميد كه براى من در فرداى قيامت، حجاب و مورد اعتماد و پناه و پناهگاه و شفيع و مانع از آتش دوزخ گردى.