129
فصل پنجم: باريابى به محضر خداوند در زيارتنامهها
مقدمه
زيارتنامههاى اهلبيت(عليهم السلام) فقط سلام و احترام به آن پيشوايان نيست، بلكه دربردارنده معارف بلندى در عرصههاى مختلف معارف الهى مىباشد كه جويندگان و طالبان آنها را از غناى معرفتى و عرفانى خود سيراب مىكند. يكى از اين حوزههاى معرفتى و عرفانى، سخن گفتن زائر با خداوند بزرگ و ابراز بندگى به درگاه آن بىنياز مطلق است.
زائر كوى امامان معصوم(عليهم السلام) ضمن زيارت ايشان، با خداى خود نيز به صحبت مىپردازد و او را با تمام وجود حس مىكند. خود را در عالمى برتر مىبيند و عقده دل در برابر خدا مىگشايد؛ آنچه را نمىتواند به ديگران بگويد، با خداى خود در ميان مىگذارد و از اين طريق به بهره معنوى كامل مىرسد.
در اين فصل، به ابعاد اين مسئله خواهيم پرداخت و ورود بنده به محضر خدا را در سايهسار زيارتنامههاى اهلبيت(عليهم السلام) به نظاره خواهيم نشست؛ باشد كه راهى براى توجه بيشتر به پروردگار فراهم گردد و دلهاى مشتاقان از اين چشمه جوشان، سيرابتر گردد.