106ترتيب واليان مكه را مىشمارد تا به آل سعود و وهابيت مىرسد. محمدبن سعود و محمد بن عبدالوهاب در يك پيمان دو طرفه متعهد مىشوند كه محمد بن سعود و فرزندانش مادام العمر اميرالمؤمنين و حاكم باشند و محمّد بن عبدالوهاب و ذريهاش تسلط مذهبى داشته باشند.
واليان و فرمانروايانى كه امارت مكّه و حكومت آن را برعهده داشتند، در طى قرون گذشته، چه در عهد جاهلى و چه در دوران تابناك اسلام، مكّه و شعائر و مآثر و ساكنان و زائران آن را مورد توجّه و عنايت بسيار خود قرار مىدادند؛ چه، مكّه از طرفى داراى قداست و عظمت وجلالتى امتداد يافته از ذات خداوندِ واحدِ احد است و از طرفى دربرگيرنده خانه خدا است كه آن را براى مردم، مايه بركت قرار داده، در آن آيات بينات است و هر كس داخل آن شود، آمن خواهد بود و از روزى كه انسان بر كره زمين پاى نهاد، چنين بوده و تا ابد چنين خواهد بود.
به همين جهت است كه مىبينيم خلفا و سلاطين در عهد اسلام، حاكمان و واليانى را بر آن مىگماشتند كه به زيور ايمان، فضيلت، خير، صلاح، تقوا و بزرگوارى آراسته باشند تا مكّه را همانند ديگر شهرها مپندارند و براى آن موقعيتى برتر و متمايز از هر حيث قائل باشند.
البته، كسانى نيز به زور شمشير بر مكّه حكومت يافتهاند و ساكنان مكّه را مورد آزار و فشار قرار دادهاند، ليكن حكومت آنان دوامى نداشته و پس از مدت كوتاهى حكومت را به ديگران سپردهاند.
واليان و حاكمانى كه از جانب خلفا و سلاطين در دوران اسلامى بر حرمين شريفين مأمور مىشدند و اغلب از ميان اشخاصِ صاحب فضيلت و شرافت و تقوا و مؤمن انتخاب مىشدند تا حرمين شريفين را در رديف ديگر شهرهاى اسلامى قرار ندهند.