343چفيه را، بيشتر زائران كشورهاى عربى خليج فارس استفاده مى‌كنند. كلاه را زائران اندونزيايى و آفريقايى و عرقچين را تقريباً مليت‌هاى مختلف، به‌ويژه پس از حلق استفاده مى‌كنند. در اين ميان، تنها كشورى كه اكثر قريب به اتفاق زائرانش از پوششى براى سر استفاده نمى‌كنند، ايرانى‌ها هستند.
ايرانى‌ها اما در پوشش پا، رتبه اول را دارند و شايد جوراب را بتوان شاخص خوبى براى تفكيك زائران ايرانى از زائران غير ايرانى دانست. ديگر مليت‌ها، اعم از زن و مرد، به ندرت از جوراب استفاده مى‌كنند.
از پوشش سر و پا كه بگذريم، بيشترين تفاوت فرهنگى، در لباس مليت‌هاى مختلف به چشم مى‌خورد. مردان كشورهاى عربى معمولاً از دشداشه استفاده مى‌كنند. اما زائران كشورهاى هند، پاكستان، اندونزى و مالزى از لباس‌هاى محلى و بعضى ديگر مثل ايران، لباس‌هاى مدل غربى (پيراهن و شلوار) را تن‌پوش خود قرار داده‌اند. در مقابل، زنان ايران و زنان عرب حاشيه خليج فارس، قريب به اتفاق، چادرهاى مشكى بر سر دارند. اما زنان كشورهاى ديگر اغلب از مانتوهاى بلند و گشاد يا پيراهن‌هاى محلى (مثل زنان زائر پاكستانى) استفاده مى‌كنند. زنان مكه و مدينه و حتى دست‌فروشان سياه‌چهره و دوره‌گرد و برخى زنان آفريقايى و پاكستانى، از برقع و پوشيه استفاده مى‌كنند. اما زنان زائر ديگر كشورها نوعاً پوشش صورت ندارند.
اين تفاوت‌هاى فرهنگى، در چهره مردان، به گونه ديگر ظاهر مى‌شود. گروهى كه بيشتر از ساكنين اهل سنت مكه و مدينه يا از پاكستان و افغانستان هستند، با ريش‌هاى بسيار بلند كه گاه تا نيم‌تنه آنها كشيده شده، صورتشان را پوشانده‌اند و گروهى ديگر كه بيشتر از زائران تركيه، اندونزى و مالزى و ايران هستند، صورت‌ها را تراشيده و صاف كرده‌اند. در اين ميان، بيشتر زائران كشورهاى مسلمان، حد اعتدال را حداقل در موسم حج مراعات كرده و مختصر ريشى در صورت دارند؛ همه اينها كه ذكر شد براى عطف