261امير شيعه مدينه، در اين زمان، شحاته از اشراف و سادات حسينى بود كه از سال 1919ميلادى قائم مقام دولت هاشمى عراق در اين شهر بود. با تسلط سعودىها حكومت طولانى سادات حسينى و شيعيان در مدينه به پايان رسيد و نقش سياسى و اجتماعى آنان به شدت كاهش يافت. «بليهشى» در كتاب خود درباره مدينه امروز (1402ق1981/م) 1 به نقل از شريف ماجد بن جدوّع بن منصور بن فهد بن راضى كه در منطقه العوالى زندگى مىكند، اشراف حسينى مدينه كنونى را به دوازده شاخه تقسيم مىكند: «ذاوى، راضى و المبارك، العسّاف، المواسا، الزّرافه، البركه، العميره، الشميسان، العلى، الزهير، الشهيل، الشّقارين، الشيّاهين».
2. شيعيان نخاوله
شناخته شدهترين جماعت شيعى در مدينه منوره كه حتى براى زائران شيعه ديگر كشورها نامآشنا و پرآوازهاند، «نخاوله» است. مهمترين شاخصه و ويژگى اين جماعت كه در طول تاريخ به آن شناخته شدهاند، يكى شغل و ديگرى سكونتگاه آنان است. شغل آبا و اجدادى نخاوله كه هنوز هم شمار زيادى از آنان بدان اشتغال دارند، «نخلدارى» است. نخلدارى شامل كشت نخل و رسيدگى به آن، گردهافشانى، برداشت خرما و صنايع دستى حاصل از شاخههاى نخل است.
در بين اهالى مدينه، اعم از شيعه و سنى، زبانزد است كه اگر عمل تلقيح و گردهافشانى نخلها به دست نخاوله انجام نشود، درختان خرما بارور نمىشوند. اين شغل، آنچنان با تاريخ و هويت تاريخى آنان گره خورده و برجسته و نمايان است كه موجب شده همه جا و در همه ادوار تاريخى به اينعنوان شناخته شده و نخاوله نام گيرند.