260اين وضعيت تا آغاز حكومت عثمانى (1517م) ادامه داشت. ولى از آن پس، نفوذ خاندان حسينى در مدينه به تدريج كاهش يافت و محدود شد. درگيرى شديد دولت عثمانى با دولت شيعه صفوى در ايران، موجب قطع حمايتهاى رسمى و مالى دولت عثمانى از سادات مدينه شد.
به گفته ورنر، گرچه ستيز صفويه با دولت عثمانى و بهويژه سبّ خلفا در اصفهان، موجب تنگناها و مشكلات بسيارى براى سادات حسينى و شيعيان مدينه شد تا جايى كه علماى امامى حجاز طى نامهاى به علماى ايران خواستار تعطيلى و منع اين كار شدند، ولى به رغم همه اين محدوديتها، حكومت بنوالحسين در مدينه تا اواخر قرن يازدهم هجرى (1099ه .ق/ 1686م) ادامه داشت. در اين سال براساس فرمان دولت عثمانى، مدينه زير سلطه شرفاى حجاز (مكه) درآمد. شايد در نتيجه همين تغيير و تحولات بود كه «منطقه العوالى» در حومه جنوبى مدينه به جاى مركز شهر، از آن پس تاكنون، به مدت چند قرن، اقامتگاه سادات حسينى شد و روابط نزديكى با قبيله برجسته حرب بهويژه تيره بن على در اين محل برقرار كردند. در همينباره، سيد محسن امين، ضمن بررسى حكومت طولانى اميران و سادات حسينى در مدينه و تقيه آنها در مسائل دينى و مذهبى، به زندگى آنان در منطقه «العوالى» اشاره مىكند. 1
امين الدوله، صدراعظم ايران نيز كه در سال 1899ميلادى به مدينه سفر كرده، در سفرنامه خود از سكونت شيعيان در منطقه «العوالى» سخن گفته است. با ضعف دولت عثمانى، سادات مدينه تحت حمايت دولتهاى هاشمى عراق دوباره به قدرت رسيدند. اين امارت، تا پنجم دسامبر 1925 ميلادى 19 جمادى الاولى 1344ه.ق) كه شهر مدينه به محاصره سعودىها و متحدان حجازى آنها درآمد و تسليم شد، ادامه داشت. آخرين