1) . التمهيد لما فى الموطا من المعانى والاسانيد، ابن عبدالبر قرطبى، ج1، ص 65؛ الكفاية فى علم الرواية، ص 112. گفتنى است، رأى مشهور مالك، چنان‌كه خطيب بغدادى نقل كرده، قول به نپذيرفتن مطلق روايات اهل بدعت مى‌باشد؛ اما خطيب بغدادى، روايت ديگرى در باب «في ان السفه يسقط العدالة ويوجب رد الرواية» از معن‌بن‌عيسى نقل كرده است كه در آن، مالك به ردّ روايت مبتدع داعيه تصريح مى‌كند؛ نه مطلق مبتدع: «عن مَعْنِ‌بْنِ عِيسَي قَالَ: كَانَ مَالِكُ بْنُ انَسٍ يَقُولُ: "لَا تَاخُذِ الْعِلْمَ مِنْ ارْبَعَةٍ وَخُذْ مِمَّنْ سِوَي ذَلِكَ لَا تَاخُذْ مِنْ سَفِيهٍ مُعْلِنٍ بِالسَّفَهِ وَانْ كَانَ ارْوَي النَّاسِ وَلَا تَاخُذْ مِنْ كَذَّابٍ يَكْذِبُ فِي احَادِيثِ النَّاسِ اذَا جُرِّبَ ذَلِكَ عَلَيْهِ وَانْ كَانَ لَا يُتَّهَمُ انْ يَكْذِبَ عَلَي رَسُولِ اللهِ(ص)، ولا مِنْ صَاحِبِ هَوًي يَدْعُو النَّاسَ الَي هَوَاهُ وَلَا مِنْ شَيْخٍ لَهُ فَضْلٌ وَعِبَادَةٌ اذَا كَانَ لَا يَعْرِفُ مَا يُحَدِّثُ» الكفايه فى علم الروايه، ص 108.

2) . سيف‌الدين على‌بن‌ابى‌على آمدى (570-631 ه.ق)، فقيهى شافعى‌مذهب و از علماى بزرگ دانش اصول و كلام بوده است. كتاب الاحكام فى اصول الاحكام، مهم‌ترين تأليف وى است. ر.ك: طبقات الشافعية، سبكى، ج1، ص 137.

3) . ابوبكر محمدبن‌طيب باقلانى مالكى، فقيه، متكلم و نيز از علماى دانش اصول بوده است. او علم كلام را از ابن مجاهد فراگرفت، و در كتاب‌هاى دانش اصول، به «قاضى» ملقب است. كتاب الارشاد و التقريب از تأليفات اوست. ر.ك: تبيين كذب المفترى فيما نسب الى الامام ابى‌الحسن الاشعرى، ابن عساكر، ص 217.

4) . ابوهاشم عبدالسلام بن ابى على محمد الجُبّائى (جُبّاء، قريه‌اى نزديك بصره مى‌باشد؛ الانساب، ج3، ص 186.)، سال 247 ه.ق در اطراف بصره متولد شد و در 321 ه.ق درگذشت. او و پدرش، از متكلمان مشهور مكتب اعتزال بودند. وفيات الاعيان، ابن خلّكان، ج3، ص183.

5) . الاحكام فى اصول الاحكام، سيف‌الدين آمدى، ج2، ص 95.