1) . «لاتسمعوا من اهل الاهواء» الجرح و التعديل، ابن ابى‌حاتم رازى، ج1، ص33.

2) . ابوبكر محمدبن‌سيرين بصرى، (متوفاى 179 ه.ق) از فقهاى متقدمى است كه گفته شده با سى تن از صحابه ملاقات داشته. ابن جوزى درباره وى گفته است: «كان ورعاً في الفقه، فقيها في الورع»؛ «او پرهيزكار در فقه و فقيه در پرهيزكارى بود» (المنتظم، ج7، ص 138). ذهبى در تاريخش؛ او را از حسن بصرى زيرك‌تر دانسته و حلم وى را در برابر غضب حسن بصرى قرار داده است. گفته شده كه وى از شهرت پرهيز داشت؛ ولى سرانجام، به آنچه مى‌ترسيد، گرفتار شد. وى را به‌دليل ناتوانى از پرداخت بدهى، به زندان انداختند و به‌گفته خودش، انگشت‌نماى مردم شد. براى مطالعه بيشتر ر.ك: طبقات، ج7، ص 199؛ تاريخ بغداد، ج5، ص 332؛ وفيات، ابن خلكان؛ سير اعلام النبلاء، ج4، ص 606؛ تهذيب التهذيب، ج9، ص 214؛ طبقات الحفّاظ، ص 41، ش 72.

3) . عن عاصم، عن ابن سيرين، قال: «كان في الزمن الاوّل الناس لايسالون عن الاسناد، حتّي وقعت الفِتْنَةُ فلمّا وقعت الفتنة سالوا عن الاسناد، ليحدّث حديث اهل السنّة ويترك حديث اهل البدعة» الكفاية فى علم الروايه، ص114.

4) . ابوعبداللَّه مالك بن انس بن مالك اصبحى مدنى، پيشواى مذهب مالكى و صاحب كتاب الموطّا است كه گفته شده نوشتن آن، چهل سال به درازا كشيد. در تاريخ تولّد وى اختلاف وجود دارد. ولى قول صحيح‌تر نزد مورخان، سال 93 ه.ق است. مى‌گويند كه مدت دوران باردارى مادرش از او، سه سال به درازا كشيد و برخى هم گفته‌اند دو سال. وى فقيه مدينه و از حافظان حديث و از بزرگان نقد رجال بوده كه در جرح نيز بسيار سخت‌گير بوده ؛ چنان‌كه سفيان بن عُيَيْنه گفته است: «رحم الله مالكاً ما كان اشدَّ انتقاده للرجال» درباره وى گفته شده است: «لايفتي و مالك بالمدينه» شافعى نيز درباره مالك گفته است: «اذا ذكر العلم فمالك نجم» يحيى‌بن‌سعيد قطان نيز گفته است: «مالك اميرالمؤمنين فى الحديث» بخارى مى‌گويد: «اصحّ الاسانيد مالك عن نافع عن ابن عمر» احمدبن‌حنبل نيز مى‌گويد: «اذا رايت الرجل يبغض مالكاً فاعلم انّه مبتدع» همچنين درباره مالك گفته‌اند: بر ساق پا و ياران مالك ميان گوشت و پوست، به خط الهى نوشته شده بود: «مالك عدة الله» يا «مالك عدة لدين الله» وى سال 179 ه.ق در مدينه درگذشت و در قبرستان بقيع دفن گرديد. سير اعلام النبلاء، ج8، صص 48-135.