1) . قواعد فى علوم الحديث، تهانوى، 9059.

2) . ابوعبدالرحمان محمد ناصرالدين بن الحاج نوح بن نجاتى بن آدم، اشقودرى البآنى ارنؤوطى (1332 -1420ه.ق) از چهره‌هاى بارز سلفى و از نويسندگان پراثر در زمينه حديث است. بن‌باز، عالم سلفى و مشهور عربستان، درباره وى گفته است: «لا اعلم تحت قبّة الفلك اعلم بحديث رسول الله(ص) من الشيخ ناصرالدين» از وى، بيش از صد عنوان كتاب منتشر شده است كه برخى از آنها بيش از ده مجلد مى‌باشد. مجموعه مؤلّفات البانى را مى‌توان در چهار محور خلاصه كرد: الف) تخريج احاديث و تعيين مراتب روايات بر كتب فقهى؛ مانند غاية المرام فى تخريج احاديث الحلال و الحرام و ارواء الغليل فى تخريج احاديث منار السبيل؛ ب) تفكيك احاديث ضعيف در كتب سته و غير آنها؛ مانند ضعيف سنن ابن ماجه، ضعيف الجامع الصغير، ضعيف سنن ابى‌داوود، ضعيف سنن الترمذى و ضعيف سنن النسائى؛ ج) تدوين موسوعه احاديث صحيح و ضعيف در دو مجموعه سلسلة الاحاديث الصحيحة و سلسلة الاحاديث الضعيفة و الموضوعة؛ د) تحليل برخى از موضوعات فقهى و روايى؛ مانند آداب الزفاف، احكام الجنائز، التوسل انواعه و احكامه. گفتنى است، به‌دليل مواضع افراطى وى درباره ديگر مذاهب اسلامى، نقدهاى زيادى بر آثار و افكار وى ازسوى عالمان شيعى، شافعى، حنفى و مالكى تدوين شده است؛ از قبيل: «التعريف باوهام من قسم السنن إلى صحيح و ضعيف» اثر محمود سعيد ممدوح، «تناقضات الالبانى الواضحات» اثر حسن‌بن‌على السقّاف، «خطبة الحاجة ليست بسنّة» اثر عبدالفتاح ابوغدة، «ارغام المبتدع الغبى بجواز التوسل بالنبى و القول المقنع فى الرّد على الالبانى المبتدع» اثر عبدالله بن محمد بن الصدّيق غمارى و «بيان نكث الناكث المتعدى بتضعيف الحارث» اثر عبدالعزيز بن محمد بن صدّيق غمارى.