1) . الكواكب السيارة: تحفة الأحباب، صص 38، 217، 224 و313 ؛ أخبار الزينبات، ص 25.

2) . موفق بن عثمان در كتاب خود ذكر كرده است كه پيشينيان به هنگام زيارت بانو نفيسه كه در مصر مدفون است، مى‌گفتند: «السلام عليك يا بنت الحسن المسموم، السلام عليك يا بنت فاطمة الزهراء». با اين حال آيا خواننده گرامى مى‌تواند معتقد باشد كه بانو نفيسه، دختر بى‌واسطه حضرت زهرا(عليها السلام) يا امام حسن(ع) است؟ [خير، چنين نيست.] هدف پيشينيان از گفتن چنين عباراتى درباره بانو نفيسه، فقط احترام گذاشتن به اين بانو و بزرگداشتش بوده است. نور الأبصار، ص 212.

3) . نامش همام بن غالب بن صعصعه، معروف به فرزدق است. در سال 20 ه .ق ديده به جهان گشود و در سال 110ه.ق در بصره ديده از جهان فرو بست. او از بزرگان قبيله بنى‌تميم بود كه در كودكى به همراه پدرش به خدمت اميرالمؤمنين(ع) شرفياب شد و پدرش او را به عنوان شاعر قبيله مضر معرفى كرد، امام على (ع) به او سفارش كرد تا قرآن بخواند، زيرا از شعر بهتر است. از اين رو، وى شروع به حفظ قرآن نمود. فرزدق در فضايى آكنده از محبت اهل‌بيت رشد و نمو پيدا كرد و معتقد به خلافت اميرالمؤمنين(ع) و اهل‌بيت بود. دانشمندان علم لغت در مورد او گفته‌اند: «اگر اشعار فرزدق نبود، يك‌سوم لغت عرب موجود نبود». زمانى كه هشام بن عبدالملك در حال اداى مناسك حج بود، انبوه جمعيت به‌گونه‌اى بود كه هشام تلاش مى‌كرد خود را به حجرالاسود برساند، اما قادر به اين كار نبود. در اين هنگام امام زين العابدين(ع) كه خانه كعبه را طواف كرده بود، به حجرالاسود رسيد. مردم كنار رفتند تا حضرت به راحتى بتواند حجرالاسود را استلام كند. مردى از اهل شام به هشام گفت: «اين چه كسى است؟». هشام گفت: «او را نمى‌شناسم». در اين هنگام فرزدق گفت: «من او را مى‌شناسم» و اين اشعار معروف خويش را در مدح امام سجاد (ع) سرود. (مترجم).