1) . بررسى تاريخ عاشورا، محمد ابراهيم آيتى، صص139و 141.

2) . وى با طرح چند پرسش در اين‌باره، در اين موضوع ترديد كرده است: «آيا كاروان مستقيماً از دمشق به مدينه رفته است يا راه خود را طولانى ساخته و به كربلا آمده است تا با مزار شهيدان ديدارى داشته باشد؟ آيا يزيد با اين كار موافقت كرده است؟ و اگر كاروان به كربلا بازگشته، آيا درست است كه در آنجا با جابر بن عبدالله انصارى كه او نيز براى زيارت آمده بود، ديدارى داشته؟ آيا در آنجا مجلسى از سوگواران برپا شده؟ و چگونه حاكم كوفه بر خود هموار كرده است كه در چند فرسنگى مركز فرمان‌روايى، چنين مراسمى برپا شود؟ و بر فرض كه اين رويدادها را ممكن بدانيم، اين اجتماع در چه تاريخى بوده است؟ چهل روز پس از حادثه كربلا؟ مسلماً چنين چيزى دور از حقيقت است. رفتن و برگشتن مسافر عادى از كربلا به كوفه و از آنجا به دمشق و بازگشتن او با وسايل آن زمان، بيش از چهل روز وقت مي‌خواهد؛ تا چه رسد به حركت كاروانى چنان و نيز ضرورت دستورخواهى پسر زياد از يزيد درباره حركت آنان به دمشق و پاسخ رسيدن، كه اگر همه اين مقدمات را در نظر بگيريم، دو سه ماه وقت مي‌خواهد. فرض اينكه كاروان در اربعين سال ديگر (سال 62) به كربلا رسيده نيز درست نيست؛ چرا كه ماندن آنان در دمشق براى مدتى طولانى، به صلاح يزيد نبود. به هر حال هاله‌اى از ابهام گرد پايان كار را گرفته است و در نتيجه دست‌كاري‌هاى فراوان در اسناد دست اول، بايد گفت كه حقيقت را جز خدا نمي‌داند (زندگانى فاطمه زهرا(عليها السلام)، سيد جعفر شهيدى، ص261). در بررسى و نقد ديدگاه محدث نورى، به اين پرسش‌ها پاسخ داده خواهد شد.