66
6. جهاد براى صبّار و شكور كردن جامعه
«فَجَاهَدَهُمْ فِيكَ صَابِراً مُحْتَسِباً حتى سُفِكَ فِي طَاعَتِكَ دَمُهُ وَ اسْتُبِيحَ حَرِيمُه». 1
امام حسين(ع) نه تنها خود در تمامى مراحل قيام، صبّار و شكور بود، بلكه با سخنان خود تلاش كرد كه جامعه را به صبر و شكر دعوت كند. لازمه اين كار، بيرون راندن محبت دنيا از دل است؛ زيرا تا زمانىكه انسان، به دنيا دلبستگى دارد، حوادث و كاستىهاى مادى، او را خواهد لرزاند و هيچگاه صبور و شكور نخواهد بود. ازاينرو، سالار شهيدان در نامهها و خطبههاى خود، علاقه به دنيا را از مردم مىزدود و اشتياق به شهادت و جاودانه شدن را در دلهاى آنها زنده مىكرد تا آنان بتوانند صبّار و شكور باشند.
گاهى آن حضرت اين آيه را قرائت مىفرمود: «هرجا باشيد، مرگ خواه ناخواه، شما را درمىيابد و مىميريد». 2 اگر با مرگ شرافتمندانه نميريد، با بيمارىهاى غير شرافتمندانه، رخت بر مىبنديد و اگر طيب و طاهر نشديد، مردار مىشويد.
انسان بايد ميوه شاداب خود را به مهمانش اهدا كند؛ وگرنه مىپوسد. ميوه درخت، براى ابد نمىماند و امكان خلود در اين مرحله، محال است. ازاينرو، هر انسانى كه در اين دنياست، بايد خود را در راه خدا صرف كند و اگر در اين راه، يعنى فى سبيلالله مصرف نشود، مىپوسد.
بر اين اساس در زيارت اربعين مىگوييم: «... و كسانى كه دنيا فريبشان داده بود، به پشتيبانى هم با شما جنگيدند و آخرت خود را به بهايى بسيار اندك فروختند». 3