132ب) ابن زياد قبل از آنكه كاروان اسرا و سرهاى شهدا را از كوفه به سوى شام روانه سازد، هيچ نامهاى براى يزيد ارسال نكرد، بلكه نامه را به همراه سر شريف امام روانه شام نمود و سپس بلافاصله سرهاى ديگر شهدا و كاروان اسيران را نيز به شام فرستاد. براساس فرض، اقامت و زندانى شدن اهلبيت(عليهم السلام) در كوفه طولانى نبود، زيرا ابنزياد مجبور بود براى جلوگيرى از آشوب و قيام مردم كوفه، به سرعت اهلبيت امام(ع) و سرهاى شهدا را به شام رهسپار سازد تا اجازه يا فرصت قيام و آشوب را از مردم كوفه بگيرد.
شايد از اخبارى كه درمورد انتقال سر مطهر امام(ع) به همراه اسرا به شام وجود دارد، بتوان اين امر را برداشت كرد؛ زيرا رسم عرب اين بود كه پس از غلبه در جنگ، سر فرمانده مخالفان را به همراه نامهاى كه بشارت پيروزى بود، براى فرمانرواى خود ارسال مىكردند و باقى مانده سپاه، به همراه غنايم و اسيران، در روزهاى بعد بازمىگشتند. در اين جريان نيز وقتى برخى مقاتل بر همراهى نامه ابنزياد و سر مطهر سيدالشهدا(ع) اذعان دارند، مىتوان نتيجه گرفت كه ابنزياد براى جلوگيرى از آشوب و قيام مردم كوفه، بدون كسب تكليف از يزيد، كاروان اسيران و سرهاى شهدا را بلافاصله به شام فرستاد و از زندانى كردن آنان به مدت طولانى دورى گزيد.
برخى از كتابهاى تاريخى معتبر، اين فرض را تأييد كردهاند و از نامه ابنزياد به يزيد و كسب تكليف او درباره اسيران و سرهاى شهدا ياد نكردهاند. علاوه بر اين، برخى مقاتل تصريح مىكنند كه ابنزياد، نامه گزارش انجام مأموريتش در كوفه را به همراه سر امام حسين(ع) به شام فرستاد. ابن اعثم كوفى در مقتل خود نقل مىكند:
و سبق زجر بن قيس الجعفي برأس الحسين الى دمشق حتى دخل على يزيد فسلم