104بديهى است كه اگر مسير كاروان اسيران از صحراى سوزان و بدون آبادى بادية الشام بود، حضرت زينب(عليها السلام) بايد از تشنگى و گرسنگى طفلان امام(ع) و ديگر همراهان و مسائلى از اين قبيل انتقاد و شكايت مى‌كرد، نه از گذشتن از شهرها و قرار گرفتن در معرض ديد بيگانگان. همچنين در گزارش ابن اعثم و خوارزمى درباره مسير حركت از كوفه به شام، تصريح شده است كه اسراى اهل‌بيت(عليهم السلام) همانند اسيران ترك و ديلم، از شهرى به شهرى برده شدند. ¹

مسير سوم: مسير معمول و مرسوم بين كوفه و شام است؛ يعنى مسيرى كه از ساحل غربى رود فرات و از شهرهايى چون انبار، هيت، قرقيسيا، رقه و صفين مى‌گذرد. اين راه، همان راهى است كه سپاه اميرمؤمنان(ع)، آن را براى جنگ با معاويه پيمود. ² همچنين لشكريان معاويه در رويارويى با سپاه امام حسن(ع) براى رسيدن به مسكن، از اين راه عبور كردند. اين مسير نه به درازى و طولانى مسير سلطانى است و نه مشكلات مسير كوير بى‌آب و سوزان را دارد.

بنابراين به نظر مى‌رسد انتخاب اين مسير ميانه، از احتمال بيشترى برخوردار باشد. البته شواهد موجود و كراماتى كه در خصوص سر امام(ع) و اهل‌بيت(عليهم السلام) در شهرهاى حلب، قنسرين، حماة، حمص و دير راهب نقل شده است، به اين دليل كه مشترك بين دو مسير سلطانى و ميانه است، نمى‌تواند شاهدى براى يكى از دو راه به شمار آيد؛ اگرچه در صورت قوت آنها، دليلى ديگر بر منتفى بودن مسير حركت كاروان از راه بادية الشام است.

از آنچه گذشت، روشن شد كه اگرچه احتمال رفتن اهل‌بيت(عليهم السلام) به شام از