88در فرهنگ قرآن، هر معبودى جز خدا طاغوت شمرده شده است. بايد از همه مظاهر و جلوههاى طغيان و از تمام طغيانگران اجتناب شود.
(وَ لَقَدْ بَعَثْنٰا فِي كُلِّ أُمَّةٍ رَسُولاً أَنِ اعْبُدُوا اللّٰهَ وَ اجْتَنِبُوا الطّٰاغُوتَ) (نحل: 36)
ما در هر امتى رسولى برانگيختيم كه: «خداى يكتا را بپرستيد؛ و از طاغوت اجتناب كنيد!».
اگر پيامبران الهى(عليهم السلام) فقط به اثبات خداى خويش بسنده مىكردند و از اظهار نظر درباره خدايان آنان اجتناب مىورزيدند، مورد تعرض و آزار و اذيت مشركان قرار نمىگرفتند.
در تاريخ آمده است كه مسلمانان هنگام استلام حجر چنين مىگفتند:
بِسْمِ اللهِ وَاللهُ اكبرُ عَلى ما هَدانا لا إلهَ الَّا الله لا شَريكَ لَهُ آمنتُ بِاللهِ وَكَفَرْتُ بِالطّاغُوتِ. 1
به نام خدا، و خداوند بزرگتر است [از اينكه بتوان توصيفش كرد]، نيست معبودى جز الله و او بىهمتاست. به خداوند ايمان آوردم و به طاغوت كفر ورزيدم.
معنا و سرّ دستزدن به حجرالاسود، اين است كه خدايا! من تعهد كردم و با تو پيمان بستم كه ديگر دست به گناه دراز نكنم؛ ربا ندهم و ربا نگيرم، رشوه ندهم و نگيرم، امضاى باطل نكنم و...، سرّ