87دنبالهروى از بيگانگان كشانده است. برائت، بذر خشم و تنفر از بيگانگان را در دلهاى مسلمانان مىپروراند تا از وابستگى به قدرتهاى استكبارى رهايى يابند و بر هويت اسلامى خود متكى شوند؛ چنانكه قرآن كريم، نفى سلطه كفار بر مسلمانان را قانونى خدشهناپذير بيان كرده است: (لَنْ يَجْعَلَ اللّٰهُ لِلْكٰافِرِينَ عَلَى الْمُؤْمِنِينَ سَبِيلاً) ؛ «خداوند هرگز كافران را بر مؤمنان تسلطى نداده است» (نساء: 141).
ثمره اين خط فكرى كه قرآن كريم بنيان نهاده، آموزش دشمنشناسى و ضرورت مرزبندى با دشمنان دين است.
(يٰا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لاٰ تَتَّخِذُوا عَدُوِّي وَ عَدُوَّكُمْ أَوْلِيٰاءَ) (ممتحنه:1)
اى كسانى كه ايمان آوردهايد، دشمن من و دشمن خودتان را دوست نگيريد.
(يٰا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لاٰ تَتَّخِذُوا الَّذِينَ اتَّخَذُوا دِينَكُمْ هُزُواً وَ لَعِباً...) (مائده: 57)
اى كسانى كه ايمان آوردهايد، افرادى از اهل كتاب كه آيين شما را به باد استهزاء و بازى مىگيرند... ، دوست و ولى خود قرار ندهيد.
برائت از مشركان و منافقان، به معناى برائت از انديشه شرك و نفاق و عمل گناهآلود آنهاست! تا انديشه شرك در جهان هست، برائت نيز هست. حجگزار با اعلان برائت از كفار و مشركان، درواقع از تمام كسانى كه مانند مشركان مىانديشند و عمل مىكنند و همچنين از همه اعمالى كه موافق با خواستههاى آنهاست، بيزارى مىجويد.