68 أَنْقَلِبُ عَلَى أَلَّا الهَ الَّا أَنْتَ» ¹؛ «خدايا ! من از كنار خانه تو با توحيد باز مى‌گردم و بر اين اعتقادم كه پروردگارى جز تو نيست».

زائر بايد موحد از آنجا برگردد و نه تنها اين باور را پيدا كرده باشد كه در عالم خدايى هست -كه اين، ضعيف‌ترين درجه توحيد است- ، بلكه آنچنان موحد شده باشد كه تمام كارها را فانى در كار خدا و تمام اوصاف را فانى در وصف او و سرانجام تمام ذوات را فانى در ذات او ببيند.

امام صادق(ع) فرمود:

«اَلدُّخُولُ فِي الْكَعبةِ دُخولٌ فِي رَحمةِ اللهِ وَالخُروجُ عَنِ الْكَعبةِ خُروجٌ مِنَ الذُّنوبِ». ²اگر انسانى توفيق داشت و به درون كعبه راه يافت؛ جايى كه انسان در هر حال و به هر سوى مى‌تواند نماز بخواند، و به هر سمت رو كند، به قبله رو كرده است و اينكه آنجا نمودار كامل از (فَأَيْنَمٰا تُوَلُّوا فَثَمَّ وَجْهُ اللّٰهِ) ³ است؛ چنين شخصى وارد رحمت الهى شده است و هنگامى كه از كعبه بيرون مى‌آيد، از گناهان خارج مى‌شود.

امام سجاد(ع) از شبلى پرسيد:

فَحِينَ وَصَلْتَ مَكَّةَ نَوَيْتَ بِقَلْبِكَ أَنَّكَ قَصَدْتَ الله؟ فَحِينَ سَعَيْتَ نَوَيْتَ أَنَّكَ هَرَبْتَ إِلَى الله وَعَرَفَ مِنْكَ ذَلِكَ عَلَّامُ الْغُيُوبِ... . ⁴