66بپرستد. از رسول خدا(ص) نقل شده است كه آن حضرت به هنگام لبيك گفتن، به خداوند عرضه مىداشت:
«...لبّيكَ بِحَجَّةٍ حَقّاً تَعَبُّداً وَرِقّا» 1؛ «بار پروردگارا! من با رقّيت (بندگى) و عبوديت محض لبيك مىگويم».
ازآنجاكه روح تعبد در حج بيشتر است، سرّ بسيارى از مناسك با عقل عادى تبيين نمىشود. براى اينكه ائمه معصوم(عليهم السلام)، آن اسرار و معارف پررمز و راز را آشكار كنند، در روايات بهصورت منافع آوردهاند.
حجگزار بايد معتقد باشد در كنار كعبه، با دست راست خدا بيعت مىكند و حجرالاسود را تنزل دست پروردگار بداند؛ چه اينكه اولياى خداوند كعبه را تنزل بيتالمعمور و عرش خدا مىدانستند و طواف خود را تنزل طواف فرشتگان مىشمردند.
حاجىاى به حقيقت حج دست مىيابد كه با آب زمزم وضو بگيرد، در كنار كعبه طواف كند و فقط خدا را بجويد و از خدا نيز غيرخدا نخواهد! دراينصورت، او نورانيت و معنويت را به دست خواهد آورد.
آب زمزم براثر نيايش جناب هاجر جوشيد. وقتى هاجر به ابراهيم خليل(ع) عرض كرد كه من و اين كودك نوزاد را در اين سرزمين لميزرع، به چه كسى مىسپارى
«اِلى مَن تَدَعُنا» ، حضرت ابراهيم(ع) فرمود: به صاحب اين سرزمين
«اِلى ربّ هذه البنية». 2اين