229 مَا اصْطَحَبَ اثنانِ الّا كانَ أعظَمُهُما أجراً وَ أَحَبُّهُما الَى اللهِ أَرْفَقَهُما بِصاحِبِهِ. ¹

هرگاه دو تن همسفر شدند، آن‌كس كه بيش از ديگرى با رفيق خود رفق و مدارا كند، نزد خدا محبوب‌تر و پاداشش عظيم‌تر است.

بنابراين اگر زائرى از همسفرانش رفتارى نامطلوب ديد، نخست بايد از باب ارشاد، با زبان ملايم و با عطوفت و حسن عمل، در صدد اصلاح او برآيد، و سرانجام اگر ناسازگارى ادامه يافت، با تحمل و بردبارى سفر را به پايان برد و درصدد نزاع و مجادله و پاسخ‌گويى برنيايد؛ تا اجرى مضاعف از حج خود ببرد.

از هشدارهاى قرآن به بندگان خدا اين است كه مواظب باشيد اعمال عبادى خود را ضايع (حبط) نكنيد؛ زيرا حفظ عمل، مهم‌تر از انجام آن است. قرآن درباره كسانى كه روش منافقان را در زندگى پيش گرفته‌اند، مى‌فرمايد:

(... فَاسْتَمْتَعْتُمْ بِخَلاٰقِكُمْ كَمَا اسْتَمْتَعَ الَّذِينَ مِنْ قَبْلِكُمْ بِخَلاٰقِهِمْ وَ خُضْتُمْ كَالَّذِي خٰاضُوا أُولٰئِكَ حَبِطَتْ أَعْمٰالُهُمْ فِي الدُّنْيٰا وَ الْآخِرَةِ وَ أُولٰئِكَ هُمُ الْخٰاسِرُونَ) (توبه: 69)

چنان‌كه آنان از سهمشان [از نعمت‌ها در امور باطل] بهره گرفتند؛ شما نيز بهره گرفتيد، و به صورتى كه [آنان در شهواتشان] فرو رفتند، شما نيز فرو رفتيد؛ اينان‌اند كه اعمالشان در دنيا و آخرت تباه و بى‌اثر است و در حقيقت اينان‌اند كه زيان‌كارند.