227از تو كمك خواستند، يارى ده، سكوت طولانى و نماز بسيار كن و سخاوت نفس را در مركب سوارى و توشه خود به كار بند و چون از تو گواهى حقى طلبند، گواهى ده و چون مشورت كنند، تمام توان و انديشهات را براى دادن رأى صحيح به كار گير و چون راه پيمايند، با آنان همگام شو و چون به كارى پردازند، با آنان مشاركت كن، و چون به صدقه يا قرضدادن اقدام كنند، تو نيز بذل كن و به آنان كه از تو سالخوردهترند، گوش فرا ده و هر گاه به كارى فرا خواندنت يا چيزى خواستند، پاسخ مثبت ده و از مخالفت بپرهيز. 1
ابوالربيع شامى گويد:
در محضر امام صادق(ع) بوديم. مجلس آكنده از جمعيت بود. آن حضرت خطاب به حاضران فرمود:
«لَيْسَ مِنّا مَنْ لَمْ يُحسِنْ صُحْبَةَ مَن صَحِبَهُ وَ مُرافَقَةَ مَن رافَقَهُ وَ مُمالحَةَ مَن مالحَهَ وَ مُخالَقَةَ مَن خالَقَهُ» 2؛ «از ما نيست كسى كه با مصاحبان خود به نيكى مصاحبت نكند و با رفيقان رفق و مدارا پيشه نسازد و در غذا خوردن، تمايل ديگران را در نظر نگيرد و در خُلق و خوى، اخلاق ديگران را ناديده انگارد».
حج واقعى، نه تنها بر رفتار حجگزار در ايام سفر و زمان برگزارى مناسك حج اثر مىگذارد، بلكه دگرگونى اساسى در شخصيت وى پديد مىآورد؛ بهطورىكه او تا پايان عمرش تحت